License Crawler

Moet je jouw computer herinstalleren en ben je bang dat je alle serienummers niet meer meteen bij de hand hebt? In dat geval is License Crawler een handige toepassing. Eerst en vooral is het Portable Software (zie artikel over Portable Software en Portable Software deel 2). Dat betekent dat je het zowat overal kan gebruiken zonder het zelfs te moeten installeren. Gewoon opstarten vanaf een USB-stick is voldoende om het programma de meeste licensienummers te laten weergeven zodat je die kan opslaan.

License Crawler vindt niet alle licenties die op je computer staan, maar wel diegene die bewaard worden in het Register van je computer – wat toch de belangrijkste softwaretitels omvat.

muzieknotatie [partituren] en compositie-software voor de muziekliefhebber

Avid “Sibelius First” brengt snelle en gebruiksvriendelijke muzieknotatiesoftware naar de thuismuzikant

Nieuwe muzieknotatie en compositie-software voor de consument
voor het componeren, maken van partituren en het delen van muziek
Avid® introduceert vandaag Sibelius® First, een muzieknotatie en compositie programma voor thuis waarmee praktisch iedereen snel en eenvoudig muziek kan creëren. Sibelius First maakt hierbij gebruik van de professionele gereedschappen van Sibelius 6  – De veelgeroemde professionele software voor het maken van partituren – vanwege haar gebruiksvriendelijkheid en de vele innovatieve functies. Met Sibelius First kan nu ook de consument op een eenvoudige en betaalbare manier muziek noteren, scannen, afspelen, transponeren, arrangeren, afdrukken en publiceren.

Sibelius First software is geschikt voor iedereen die zelf muziek wil schrijven, van de hobbyist die thuis composities wil maken tot aan de songwriter die individuele partijen voor een band wil componeren.

 

 

 

 

 

 

Sibelius First eigenschappen:

• Automatisch voorkomen van botsingen:  elementen van de partituur worden automatisch naar de perfecte positie verplaatst.
• Dynamische Partituren:  onderdelen worden op basis van de gebruikte instrumenten automatisch bijgewerkt wanneer de partituur wijzigt
• Tekst:  Voeg eenvoudig songteksten, titels en afbeeldingen toe
• Keyboard en Gitaarfret windows:  noten kunnen ingevoerd worden middels het aanslaan van de toetsen op een MIDI-keyboard of computertoetsenbord; ideaal voor iedereen die niet bekend is met de basiselementen van muzieknotatie.
• Akkoordsymbolen:  songwriters kunnen snel akkoordsymbolen toevoegen aan de gehele leadsheet
• Eenvoudig uitvoeren:  componisten kunnen hun partituren afspelen en vervolgens uitvoeren als audiobestand voor backingtracks, CD’s en MP3.
• Online publiceren:  gebruikers kunnen muziek publiceren en rechtstreeks in een webbrowser afspelen, transponeren en afdrukken. Partituren kunnen wereldwijd gedeeld en verkocht worden op SibeliusMusic.com.

 

Prijzen en beschikbaarheid.

Sibelius First is medio februari verkrijgbaar bij retail en e-tail voor 129 Euro inclusief BTW. De software werkt op computersystemen met Windows XP (SP2), Windows Vista, Windows 7 (32-bit or 64-bit) en Mac OS X 10.4.11, Mac OS X 10.5.8, Mac OS X 10.6 of hoger.

Verwijderde bestanden terughalen

Vervelend gevoel, je hebt per ongeluk de foto’s van de laatste zomervakantie of van de eerste verjaardag van je zoontje verwijderd.
Tot overmaat van ramp dacht je eerder deze week nog “Back-ups? Ons kan niets overkomen…”

Natuurlijk kan jou niets overkomen, want in de meeste gevallen kan je verwijderde bestanden en foto’s terughalen.

We hebben 2 dingen nodig: het opslagmedium waar de bestanden of foto’s opstonden en een probeerversie van Directory Snoop.

De installatie set-up van Directory Snoop spreekt voor zich.
Let wel op: op een gegeven moment vraagt men of je alle modules, de NTFS-modules of de FAT-module wil installeren. Kies ervoor om alle modules te installeren.

Bestandssysteem achterhalen

Een bestandssysteem is de indeling van een opslagmedium als een harde schijf, SD-card of USB-stick, dat maakt dat het besturingssysteem met het opslagmedium kan communiceren.

Vandaag kennen we vooral NTFS en FAT32.
De meeste harde schijven zijn NTFS ingedeeld en de meetste USB sticks als FAT, maar het loont toch de moeite om even te checken.

Je hoeft enkel “Deze computer” te openen (Winkey + E), een enkele keer te klikken op het opslagmedium waarvan je de verwijderde bestanden wil terughalen en dan onderin het bestandssysteem af te lezen:

Directory Snoop is ondertussen geïnstalleerd en heeft, zoals gevraagd, twee modules geïnstalleerd:

• FAT Module
• NTFS Module

We zien nu op de afbeelding dat onze USB-stick een FAT32 indeling heeft. Logischerwijs gaan we dus nu de FAT Module opstarten.

Als het opslagmedium een NTFS indeling heeft, openen we uiteraard de NTFS Module.

Werken met Directory Snoop

We hebben de module gestart die aansluit bij het bestandssysteem van ons opslagmedium:

Bovenin zien we “Select drive:”. We kiezen dus het opslagmedium waarvan we bestanden willen terughalen, in dit geval I:/

Vervolgens laadt het programma alle mogelijke gegevens van het opslagmedium, waarvan ook alle recent ‘verwijderde’ bestanden, degene die in het rood weergegeven worden.

Je selecteert het bestand dat je terug wil halen, rechtermuisknop klikken, en tenslotte Undelete…
Vervolgens krijg je een “User tip”, even “Ok” klikken.
Tenslotte wordt er gevraagd waar je het bestand wil opslaan.

Voilà, bij deze heb je je dierbare foto’s, filmpjes of documenten terug…

Hoe kan dat nu?

Voor de meerwaardezoeker in computerland mag een “hoe kan dat nu” natuurlijk niet ontbreken.

Voor we kunnen werken met een opslagmedium moet dit altijd geformatteerd worden. Soms is dit door de fabrikant gedaan, maar soms moet je dit zelf doen (bijvoorbeeld voor een CD of DVD).

Naar goede gewoonte gaan we simpelweg het woord “formatteren” logisch bespreken.
Dit woord is ingeburgerd onder het fenomeen: “de harde schijf helemaal legen om vanaf scratch te beginnen”.
Klopt, maar formatteren draait om meer. Formatteren (horen we daar “formaat” in?) is een opslagmedium dus een bepaald formaat of indeling meegeven: bijvoorbeeld FAT32 of NTFS.

Een bestandssysteem deelt een schijf in, in zogenaamde clusters.
Een cluster is dan weer het kleinst mogelijke stukje waarin een bestandssysteem informatie kan schrijven.

Bij FAT 32 is heel toevallig 32Kb…

Over de bestandssystemen kunnen we nog een heel boek schrijven, dus we laten het hierbij en bespreken we dit later nog eens uitgebreid.

Als we een bestand verwijderen, dan worden de clusters waarin de data hebben opgeslagen eigenlijk losgemaakt van alles bestaand op de computer, maar worden de gegevens (1-0′etjes) niet echt ‘weggeveegd’.
Met andere woorden, als we een bestand verwijderen, dan is dit voorwaardelijke nieuwe schijfruimte want de oude dat staat er in principe nog.

Lees ook hoe Peter zijn verwijderde bestanden terughaalde in 2006.

Cool Timer

Cool Timer is een handige timer die eender welk geluid (midi of MP3) kan afspelen wanneer de tijd afgelopen is. Je kan iedere tijd selecteren die tussen de 0 en 100 uur ligt om zo af te tellen. Erg handig, bijvoorbeeld, om aan te geven hoe lang je kinderen op de computer kunnen, of hoe lang ze aan hun huiswerk moeten of hoe lang jij mag spelen met Facebook, LinkedIn of een andere sociale webapplicatie.

Cool Timer is nu aan versie 3.6 toe en is volledig freeware.

Opstarten van de computer

Alle nieuwe snufjes op de markt maken ons hoofd gek als wat, ook al hebben ze elk wel hun toegevoegde waarde. Maar toch: tijd om eens terug te keren naar de basis van de informatica? Het opstarten van de computer.

Enkele jaren terug liepen we met een bakje diskettes in onze zak om onze pc te ‘booten’ en vandaag drukken we enkel op ‘diene knop’.
Leuk te weten wat er tussen de druk op ‘diene knop’ en het aanmeldvenster van ons besturingssysteem gebeurt, toch?

Bij de standaard computer zoals die van jou en mij met een Windows Vista of Seven delen we het opstarten op in vier fasen.

Systeemstart

Zoals gezegd gaat het opstarten van de computer over vier fasen. Drie fasen hebben uitsluitend betrekking op de gebruikte hardware, de laatste fase draait om het besturingssysteem.
Met andere woorden, de eerste drie zullen in grote lijnen hetzelfde verlopen of je nu met Vista, Seven, Linux of OS X werkt.

1. Eigenlijke systeemstart

Allereerst gaat de voeding de interne componenten (harde schijven, DVD drives,…) van stroom gaat voorzien. Als dat geen staaltje menselijke logica is?

Nu gaat de chipset een Reset signaal genereren totdat de voeding het Power Good signaal geeft.
Het ‘probleem’ zit hem erin dat niet elk intern component op dezelfde spanning werkt. Het duurt dan ook eventjes voor de voeding de spanning heeft omgezet voor elk component.
De chipset zegt met het Reset signaal: “Hey, alle spanningen staan nog niet op punt: durf niet in werking te treden want dan kunnen er vreemde dingen gebeuren!”
Eens de spanningen wél op punt staan, zegt de voeding met het Power Good signaal: “Ok chipset, alle spanningen zijn goed, werken jij!”

Alle componenten hebben nu dus genoeg stroom om aan de slag te gaan en dus kunnen we aan de eigenlijke start beginnen.

De processor is voorgeprogrammeerd om automatisch het BIOS startprogramma te gaan ophalen. Dit gaat eigenlijk via een omweggetje. In het BIOS-ROM staat, onder de geheugenplaats FFFF0h, een spronginstructie naar het eigenlijke startprogramma.
In de praktijk dus: aanvraag processor › BIOS-ROM › spronginstructie in FFFF0h › startprogramma ophalen › inladen in de processor.

Nu is zijn de componenten dus voorzien van stroom en is het BIOS ingeladen. Nu is het aan het BIOS om zijn absolute basistaak uit te voeren: POST of de Power On Self Test.
Tijdens de Power On Self Test gaat het BIOS startprogramma na of alle nodige basiscomponenten aanwezig zijn: werkgeheugen, grafische kaart, …

Als er tijdens de POST iets fout gaat, wordt dit gemeldt door de, door leek en pro, alom gekende BEEP-codes. Als alles ok is, horen we meestal simpelweg een korte BEEP.

Tot zover hadden we het over de taken van het systeemBIOS. Het is zo dat er nog enkele onafhankelijke BIOS systemen zijn. Zo kan de grafische kaart bijvoorbeeld een ingebouwd videoBIOS hebben.

Het systeemBIOS gaat dus op zoek of er nog onafhankelijke andere BIOS systemen zijn en als dit zo is, voert hij ze uit.

Als alles goed gaat krijg je soortgelijk scherm te zien, afhankelijk van de versie van je BIOS:

Can you just imagine? De tijd die we nemen dit te schrijven en te lezen ; en de tijd dat het duurt tussen het drukken op de knop en het zien van dit venster? Kan je je voorstellen wat er allemaal gebeurt in die case? Als dit de ware schoonheid van computerbasics niet schetst?

We zijn nog maar twee seconden ver in het opstartproces, nog een 20-tal te gaan…

2. Systeemstart onder BIOS

Het BIOS heeft zijn eerste grote stap in de vorige fase al gezet. Tijd voor de tweede?

BIOS gaat nu alle hardware in eerste instantie gaan configureren. Deze configuratie bestaat er voornamelijk uit een inventarisatie te maken van de aanwezige apparatuur en deze een systeembron toe te wijzen.

(1) Eerst worden er systeembronnen toegewezen en meegedeeld aan de Plug & Play apparaten (voornamelijk USB apparaten en apparatuur aangesloten op PCI slots).
Volledigheidshalve: systeembronnen zijn dus de schakels tussen de apparatuur en de processor. Voor het werkgeheugen is dit bijvoorbeeld het DMA en voor de PCI sloten bijvoorbeeld de I/O.

(2) Dan gaat het BIOS een systeeminventarisatie maken. Kortweg gaat hij alle seriële en parallelle poorten afspeuren naar apparatuur en indexeert ook andere niet Plug & Play apparatuur.
Voorbeelden hiervan: harde schijven, DVD-drives, …

(3) In stap 1 hebben we alle Plug & Play apparaten bij elkaar geraapt. Nu gaan we, of beter: BIOS,  deze identificeren en  configureren (dit maakt dat je bijvoorbeeld je toetsenbord met USB aansluiting kan gebruiken nog voor je besturingssysteem is ingeladen).

Praktisch gezien gebeurt het identificeren van Plug and Play apparaten met een zogenaamd PnP-hardwareID:

• Uniek ID voor de fabrikant van het product
• Dynamisch toegewezen ID voor het apparaat in deze computer

Het BIOS heeft op dit moment dus een hele hoop informatie bij elkaar geraapt. Nu gaan we deze structureren.

• Lijst maken met systeembronnen (IRQ’s, DMA-kanalen, I/O bussen)
• Lijst maken met alle PnP- en legacy apparaten die gevonden werden op de PCI (en eventueel ISA slotten als we terugkeren in de tijd).
• Laatst bekende configuratie / lijsten laden uit het ESCD en deze vergelijken met de net verzamelde informatie (*)

What the hell is ESCD? Zoals altijd beginnen we even met het verklaren van de afkorting: Extended System Configuration Data. Het is dus een stukje extra (extended…) geheugen (data…), in het BIOS-CMOS geheugen, dat de laatste configuraties (system configuration…) bijhoudt.
In de laatste stap (*) gaan we dus de laatst bekende configuratie toetsen aan de net verzamelde informatie. Indien nodig gaan we de configuratie dus ook bijwerken in het ESCD.

3. Schijfeenheid inladen

We hebben nu al het systeem opgestart. Vervolgens hebben we gecheckt of alle apparatuur aanwezig is. Dan hebben we een overzicht gemaakt met welke apparatuur er aanwezig is om tenslotte de configuratie van deze apparatuur te controleren (en eventueel bij te werken).
In het werkelijke opstartproces zitten we nu al een seconde of 10-12 ver?

Nu we weten dat alles in principe zou moeten werken, gaan we dus écht ‘opstarten’. Kort gezegd betekent dit een opstartbaar apparaat (bootable device) vinden (1) – zoals een harde schijf, cd-rom, diskette – en van daaruit verder opstarten (2).

We nemen het vergrootglas erbij en we gaan na hoe het vinden van een opstartbare schijf in zijn werk gaat (1).

In het CMOS zit onze boot sequence opgeslagen: de volgorde waarop hij welke device moet booten.
Bijvoorbeeld: CD-ROM – Floppy – HDD: Is er een CD-ROM? Ja: Kunnen we deze booten? Nee: Is er een Floppy? Ja: Kunnen we deze booten? Nee: Is er een harde schijf? Ja: Kunnen we deze booten? Nee: dan heb je een probleempje…

De vraag is nu: hoe weet het BIOS welke device we kunnen booten? Het zoekt simpelweg naar een MBR op de bootsector van de schijf.
Heerlijk: afkortingen. MBR staat voor Master Boot Record. Het BIOS gaat in de bootsector dus op zoek naar een gegeven (record…) dat aantoont of deze schijf – al dan niet – als basisinstantie (master…) opstartbaar (bootable…) is.
Een bootsector is dan vanzelfsprekend een sector of geheugenplaatsje op de schijf die dit gegeven bijhoudt.

Als er signaal gegeven wordt dat deze device opstartbaar is, dan gaan we de rest van de gegevens (enkele gegevens/parameters die de eigenschappen van deze schijf naar voren brengen) uit de bootsector halen.

(2) Een van die gegevens / parameters is de master bootcode of de Initial Program Loader. Deze gaat even loeren in de partitietabel of de op te starten partitie wel primair is (logische partities kunnen niet opstarten…)

Als er geen primaire (opstartbare) partitie gevonden werd, dan komt er vanzelfsprekend een nette boodschap op het scherm die je kort meedeelt dat er:

1. Geen primaire partitie is
2. Wel een primaire partitie zou kunnen zijn, maar deze niet geactiveerd is

Inladen besturingssysteem

Vanaf dit moment gaan we het besturingssysteem gaan inladen en zal er dus een ‘vertakking’ komen in het opstartproces gezien de rest van het opstartproces verschilt per operating system.

Omdat er vanaf dit punt nog eens eens zoveel te zeggen valt pér besturingssysteem (Windows, OS X, Linux, …)  is het best deze uiteen te zetten in een volgend artikel, om verwarring te voorkomen.

Met andere woorden: to be continued!

Volgende pagina »

• 
  

• Nieuwsbrief

  Schrijf u in op onze nieuwsbrief als u op de hoogte wil blijven!

   

• Meest populaire artikels

  1. 100% Kettingbrief over nieuwe drug: Strawberry Meth
  2. 93% McAfee Removal Tool
  3. 87% Burundanga hoax
  4. 64% Gratis tv op je pc
  5. 58% Legaal én gratis muziek downloaden?
  6. 52% De externe harde schijf Chroma
  7. 47% Norton Removal Tool
  8. 46% HTC Touch Cruise
  9. 42% Naaktfoto's van tieners op mobieltje
  10. 38% Olympus µ1050 SW
•