Packard Bell Viseo 200T Touch Edition
17 februari 2010
Een breedsmoelkikker, zoals we deze brede schermen liefdevol noemen op de redactie, met Touch ondersteuning; of toch voor wie beschikt over Windows 7. We zetten de monitor even op de pijnbank.
Wie gebruik wil maken van alle Windows 7-opties zonder daarbij meteen een nieuwe computer aan te schaffen, heeft genoeg aan deze Viseo 200T. Deze Touch Edition laat namelijk toe een aantal bewerkingen via het scherm uit te voeren. Zo kan je bijvoorbeeld via een vingerbeweging in- of uitzoomen. Of je kan scrollen, je beeld roteren of zelfs van pagina veranderen. Het zijn basisfuncties maar ze maken het gebruik van je computer wel een stuk eenvoudiger omdat je niet langer meer moet weten welke toetsencombinatie je daarvoor nodig hebt.
Verder heb je met deze monitor de beschikking over een scherm met 5ms reactietijd, een 50,000:1 contrast ratio, 2 ingebouwde luidsprekers, D-Sub en DVI connectoren en HDCP support.
De D-Sub is de klassieke aansluiting. De kabel die bij ons testscherm zat, had een dergelijke aansluiting. DVI is de digitale tegenhanger van de klassieke analoge aansluiting. Deze aansluiting heb je ook op je computer nodig wanneer je bijvoorbeeld meerdere schermen aan eenzelfde computer wil koppelen en beide schermen naast elkaar wil kunnen gebruiken. HDCP laat dan weer toe dat je de HDMI kabels, waarmee je bijvoorbeeld digitale televisie ontvangt, kan aansluiten. Alleen is dit toestel dankzij HDCP wel uitgerust met kopieerbeveiliging.
Beeldkwaliteit
De technische fiche is zeker niet slecht. Met een maximale resolutie van 1600 x 900 krijg je een scherp beeld en erg volle kleuren. Deze 20 inch monitor staat op drie poten en heeft alle besturing onderaan het scherm. In het midden van het scherm vind je de aan/uit knop met rechts daarvan twee brede knoppen waarmee je het volume van de luidsprekers kan aanpassen.
Aan de linkerzijde vinden we eveneens twee knoppen. De meest linkse laat een autoconfig toe terwijl de knop ernaast het menu opent en een eventuele keuze ook bevestigt. Zodra we doorheen de verschillende menu-opties gingen, vonden we ook dat eveneens de Nederlandse taal beschikbaar was. De menu’s zijn duidelijk en overzichtelijk en je kan vaak zonder handleiding al afleiden waarvoor ze dienen.
Conclusie
Een mooi toestel met een duidelijke beeldkwaliteit. Het harde scherm – nodig om de Touchscreen opdrachten uit te kunnen voeren – verhogen de kwaliteit nog. Zeker voor gamers is dit scherm een aanrader, maar eigenlijk kunnen we zeggen dat iedereen die Windows 7 gebruikt, hier heel wat baat bij zal hebben.
Productinformatie Viseo 2OO Touch Edition
Opstarten van de computer
18 januari 2010
Alle nieuwe snufjes op de markt maken ons hoofd gek als wat, ook al hebben ze elk wel hun toegevoegde waarde. Maar toch: tijd om eens terug te keren naar de basis van de informatica? Het opstarten van de computer.
Enkele jaren terug liepen we met een bakje diskettes in onze zak om onze pc te ‘booten’ en vandaag drukken we enkel op ‘diene knop’.
Leuk te weten wat er tussen de druk op ‘diene knop’ en het aanmeldvenster van ons besturingssysteem gebeurt, toch?
Bij de standaard computer zoals die van jou en mij met een Windows Vista of Seven delen we het opstarten op in vier fasen.
Systeemstart
Zoals gezegd gaat het opstarten van de computer over vier fasen. Drie fasen hebben uitsluitend betrekking op de gebruikte hardware, de laatste fase draait om het besturingssysteem.
Met andere woorden, de eerste drie zullen in grote lijnen hetzelfde verlopen of je nu met Vista, Seven, Linux of OS X werkt.
1. Eigenlijke systeemstart
Allereerst gaat de voeding de interne componenten (harde schijven, DVD drives,…) van stroom gaat voorzien. Als dat geen staaltje menselijke logica is?
Nu gaat de chipset een Reset signaal genereren totdat de voeding het Power Good signaal geeft.
Het ‘probleem’ zit hem erin dat niet elk intern component op dezelfde spanning werkt. Het duurt dan ook eventjes voor de voeding de spanning heeft omgezet voor elk component.
De chipset zegt met het Reset signaal: “Hey, alle spanningen staan nog niet op punt: durf niet in werking te treden want dan kunnen er vreemde dingen gebeuren!”
Eens de spanningen wél op punt staan, zegt de voeding met het Power Good signaal: “Ok chipset, alle spanningen zijn goed, werken jij!”
Alle componenten hebben nu dus genoeg stroom om aan de slag te gaan en dus kunnen we aan de eigenlijke start beginnen.
De processor is voorgeprogrammeerd om automatisch het BIOS startprogramma te gaan ophalen. Dit gaat eigenlijk via een omweggetje. In het BIOS-ROM staat, onder de geheugenplaats FFFF0h, een spronginstructie naar het eigenlijke startprogramma.
In de praktijk dus: aanvraag processor › BIOS-ROM › spronginstructie in FFFF0h › startprogramma ophalen › inladen in de processor.
Nu is zijn de componenten dus voorzien van stroom en is het BIOS ingeladen. Nu is het aan het BIOS om zijn absolute basistaak uit te voeren: POST of de Power On Self Test.
Tijdens de Power On Self Test gaat het BIOS startprogramma na of alle nodige basiscomponenten aanwezig zijn: werkgeheugen, grafische kaart, …
Als er tijdens de POST iets fout gaat, wordt dit gemeldt door de, door leek en pro, alom gekende BEEP-codes. Als alles ok is, horen we meestal simpelweg een korte BEEP.
Tot zover hadden we het over de taken van het systeemBIOS. Het is zo dat er nog enkele onafhankelijke BIOS systemen zijn. Zo kan de grafische kaart bijvoorbeeld een ingebouwd videoBIOS hebben.
Het systeemBIOS gaat dus op zoek of er nog onafhankelijke andere BIOS systemen zijn en als dit zo is, voert hij ze uit.
Als alles goed gaat krijg je soortgelijk scherm te zien, afhankelijk van de versie van je BIOS:
Can you just imagine? De tijd die we nemen dit te schrijven en te lezen ; en de tijd dat het duurt tussen het drukken op de knop en het zien van dit venster? Kan je je voorstellen wat er allemaal gebeurt in die case? Als dit de ware schoonheid van computerbasics niet schetst?
We zijn nog maar twee seconden ver in het opstartproces, nog een 20-tal te gaan…
2. Systeemstart onder BIOS
Het BIOS heeft zijn eerste grote stap in de vorige fase al gezet. Tijd voor de tweede?
BIOS gaat nu alle hardware in eerste instantie gaan configureren. Deze configuratie bestaat er voornamelijk uit een inventarisatie te maken van de aanwezige apparatuur en deze een systeembron toe te wijzen.
(1) Eerst worden er systeembronnen toegewezen en meegedeeld aan de Plug & Play apparaten (voornamelijk USB apparaten en apparatuur aangesloten op PCI slots).
Volledigheidshalve: systeembronnen zijn dus de schakels tussen de apparatuur en de processor. Voor het werkgeheugen is dit bijvoorbeeld het DMA en voor de PCI sloten bijvoorbeeld de I/O.
(2) Dan gaat het BIOS een systeeminventarisatie maken. Kortweg gaat hij alle seriële en parallelle poorten afspeuren naar apparatuur en indexeert ook andere niet Plug & Play apparatuur.
Voorbeelden hiervan: harde schijven, DVD-drives, …
(3) In stap 1 hebben we alle Plug & Play apparaten bij elkaar geraapt. Nu gaan we, of beter: BIOS, deze identificeren en configureren (dit maakt dat je bijvoorbeeld je toetsenbord met USB aansluiting kan gebruiken nog voor je besturingssysteem is ingeladen).
Praktisch gezien gebeurt het identificeren van Plug and Play apparaten met een zogenaamd PnP-hardwareID:
- Uniek ID voor de fabrikant van het product
- Dynamisch toegewezen ID voor het apparaat in deze computer
Het BIOS heeft op dit moment dus een hele hoop informatie bij elkaar geraapt. Nu gaan we deze structureren.
- Lijst maken met systeembronnen (IRQ’s, DMA-kanalen, I/O bussen)
- Lijst maken met alle PnP- en legacy apparaten die gevonden werden op de PCI (en eventueel ISA slotten als we terugkeren in de tijd).
- Laatst bekende configuratie / lijsten laden uit het ESCD en deze vergelijken met de net verzamelde informatie (*)
What the hell is ESCD? Zoals altijd beginnen we even met het verklaren van de afkorting: Extended System Configuration Data. Het is dus een stukje extra (extended…) geheugen (data…), in het BIOS-CMOS geheugen, dat de laatste configuraties (system configuration…) bijhoudt.
In de laatste stap (*) gaan we dus de laatst bekende configuratie toetsen aan de net verzamelde informatie. Indien nodig gaan we de configuratie dus ook bijwerken in het ESCD.
3. Schijfeenheid inladen
We hebben nu al het systeem opgestart. Vervolgens hebben we gecheckt of alle apparatuur aanwezig is. Dan hebben we een overzicht gemaakt met welke apparatuur er aanwezig is om tenslotte de configuratie van deze apparatuur te controleren (en eventueel bij te werken).
In het werkelijke opstartproces zitten we nu al een seconde of 10-12 ver?
Nu we weten dat alles in principe zou moeten werken, gaan we dus écht ‘opstarten’. Kort gezegd betekent dit een opstartbaar apparaat (bootable device) vinden (1) – zoals een harde schijf, cd-rom, diskette – en van daaruit verder opstarten (2).
We nemen het vergrootglas erbij en we gaan na hoe het vinden van een opstartbare schijf in zijn werk gaat (1).
In het CMOS zit onze boot sequence opgeslagen: de volgorde waarop hij welke device moet booten.
Bijvoorbeeld: CD-ROM – Floppy – HDD: Is er een CD-ROM? Ja: Kunnen we deze booten? Nee: Is er een Floppy? Ja: Kunnen we deze booten? Nee: Is er een harde schijf? Ja: Kunnen we deze booten? Nee: dan heb je een probleempje…
De vraag is nu: hoe weet het BIOS welke device we kunnen booten? Het zoekt simpelweg naar een MBR op de bootsector van de schijf.
Heerlijk: afkortingen. MBR staat voor Master Boot Record. Het BIOS gaat in de bootsector dus op zoek naar een gegeven (record…) dat aantoont of deze schijf – al dan niet – als basisinstantie (master…) opstartbaar (bootable…) is.
Een bootsector is dan vanzelfsprekend een sector of geheugenplaatsje op de schijf die dit gegeven bijhoudt.
Als er signaal gegeven wordt dat deze device opstartbaar is, dan gaan we de rest van de gegevens (enkele gegevens/parameters die de eigenschappen van deze schijf naar voren brengen) uit de bootsector halen.
(2) Een van die gegevens / parameters is de master bootcode of de Initial Program Loader. Deze gaat even loeren in de partitietabel of de op te starten partitie wel primair is (logische partities kunnen niet opstarten…)
Als er geen primaire (opstartbare) partitie gevonden werd, dan komt er vanzelfsprekend een nette boodschap op het scherm die je kort meedeelt dat er:
- Geen primaire partitie is
- Wel een primaire partitie zou kunnen zijn, maar deze niet geactiveerd is
Inladen besturingssysteem
Vanaf dit moment gaan we het besturingssysteem gaan inladen en zal er dus een ‘vertakking’ komen in het opstartproces gezien de rest van het opstartproces verschilt per operating system.
Omdat er vanaf dit punt nog eens eens zoveel te zeggen valt pér besturingssysteem (Windows, OS X, Linux, …) is het best deze uiteen te zetten in een volgend artikel, om verwarring te voorkomen.
Met andere woorden: to be continued!
LG Network Storage DVD rewriter
16 december 2009
We leven in een tijd waar informatieverstrekking van primordiaal belang is en waar goede back-ups een leven letterlijk kunnen redden. Vandaar dat we hier bij Computertaal op zoek gingen naar een oplossing in de vorm van de LG Network Storage DVD rewriter.
Eerst de hardware: de versie die wij getest hebben, had 1 Tb (Terrabyte of 1.024 Gb) aan opslagruimte en was uitgerust met een dvd rewriter. Er bestaat echter ook een versie die met een Blu-ray brander uitgerust is. De aansluiting gebeurt via een netwerkkabel. Verder beschkt het toestel ook over een aantal aansluitingen voor externe geheugenkaartjes en andere mobiele apparatuur, zoals USB sticks. Zo hoef je zelfs geen computer bij de hand te hebben om de data toch veilig op te slaan. Volgens de informatie die we ook op internet gevonden hebben, bestaat er ook een versie die uitgerust is met wifi, maar dan wel met de ‘oude’ standaard.
Je beschikt over verschillende versies: 500 Gb (2x 250 Gb), 1 Tb (2x 500 Gb) of 2 Tb (2x 1Tb). Verder zijn de vaste schijven hot swapable, wat betekent dat je een volle harde schijf evenvoudig weg kan vervangen door een andere, ook terwijl je op het toestel aan het werk bent.
Het principe van NAS hebben we op Computertaal al uitgebreid uitgelegd en gaan we dus niet meer overlopen. Dat maakt al meteen duidelijk dat je hier eigenlijk over erg verwisselbare vaste schijven beschikt. Deze zitten in een rack ingebouwd dat je heel gemakkelijk in of uit het toestel kan schuiven. Om problemen te voorkomen, zijn deze voorzien van een slot dat je kan vastmaken, waardoor de racks niet meer verwijderbaar zijn.
Nu komt de software aan de beurt. Ook hier enkel goed nieuws. Je hebt een NAS Detector die je vertelt of je toestel goed aangesloten werd en daarna kan je eigenlijk de nodige software installeren. Deze is voorzien van een user ID en wachtwoord, wat maakt dat niet zomaar iedereen binnen kan.
Test
We wilden toch wel eens de database van Computertaal bewaren op een cd of dvd. Met meer dan 4000 artikels op je naam wil je natuurlijk zeker zijn dat die allemaal voor het nageslacht bewaard blijven. We konden deze op twee manieren bewaren.
Er is de ruimte die we hebben van 1 Tb (terrabyte). Die wordt verdeeld over 2 vaste schijven die ieder 500 Gb groot zijn. We kunnen deze twee schijven naast elkaar zetten zodat we de volle 1Tb ruimte kunnen benutten.
We kunnen er echter ook voor kiezen om ze in serie te plaatsen, waarmee we bedoelen dat wat er op de eerste vaste schijf komt te staan, op de tweede automatisch opgeslagen zal worden. Zie het dus als een extra back-up waarbij we ervan uit gaan dat de kans dat twee vaste schijven tegelijkertijd kapot gaan, erg klein is. Nadeel van deze werkwijze is wel dat we daardoor slechts 500 Gb effectief kunnen gebruiken. Het voordeel is echter dat we altijd een kopie hebben van wat er op de eerste schijf staat. Mocht er dus één van de twee kapot gaan, hebben we nog altijd een backup.
De test verliep vlekkeloos. Het kopiëren van 4000 artikels plus bijbehorende afbeeldingen gebeurde vlot en probleemloos. Het terugzetten van die data verliep al even snel en was foutloos – precies zoals het hoort. Wat dit apparaat ook voor consumenten zinvol maakt, is de mogelijkheid om je muziek, foto’s en films te catalogeren en te bewaren. Erg handig, vooral omdat ze toch vaak redelijk wat ruimte op je computer innemen en je zo weer wat extra ruimte tot je beschikking krijgt.
Conclusie
LG is relatief nieuw op deze markt en toch hebben ze hier een systeem neergezet dat voor zowel de thuisgebruiker als de (kleine) KMO’s zeker zinvol kan zijn. Opslag van data is belangrijk al is het alleen al maar door de emotionele waarde van films of foto’s. Het gebruik van het toestel is eenvoudig en recht door zee, wat het zelfs toegankelijk maakt voor de beginnende computergebruiker die toch naar een degelijk opslagsysteem op zoek is.
NAS, netwerkgebonden opslagmedium
26 oktober 2009
Network Attached Storage is, samen met SSD, de nieuwe hype onder de opslagmedia. Dit veelzijdige opslagmedium maakt dat het mogelijk om gegevens, printers, servers en een hele waslijst aan soortgelijke toepassingen toegankelijk te maken voor meerdere computers binnen een netwerk.
Hoe werkt NAS?
Network Attached Storage System
We gaan om te beginnen uit van een standaard netwerk waarbij de modem verbonden is met een router ; waarop de router dan weer verbonden is met computers, printers,…
Willen we nu een NAS station gaan installeren, moeten we deze ook aan de router gaan hangen, net zoals we met de printers en andere computers deden.
Je ziet dan dat NAS eigenlijk een aaneenschakeling is van verschillende schijven, meestal staan deze dan ook in RAID. We kunnen deze opstelling enigszins vergelijken met het iets oudere SCSI (Small Computer System Interface).
Op de afbeelding merk je eveneens de USB-poort op, dat biedt dan ook de mogelijkheid om nog andere apparaten in het netwerk te katapulteren. Je kan er misschien een printer aanhangen, maar als blijkt dat de capaciteit van je NAS station standaard niet volstaat kan je er natuurlijk ook een externe USB harde schijf gaan bij hangen.
Dit illustreert met andere woorden het gebruiksgemak van deze netwerktoepassing.
Voordelen van NAS
- Heel hoge opslagcapaciteit (je NAS station + externe USB harde schijven en evt. USB hubs)
- Uitbreidbaar
- Veelzijdig
- Tal van andere randapparatuur aansluitbaar
- FTP servers van maken
- Webservers (met bijvoorbeeld PHP en MySQL) op laten draaien
- Betrouwbaar
- NAS systemen zijn koppelbaar
- Onafhankelijk besturingssysteem (zelfs open source: FreeNAS)
- Laag energieverbruik
Nadelen van NAS
- Behoorlijk dure hardware (vanaf 500€)
- Snelheid van pc tot gegevens afhankelijk van de snelheid van het netwerk
Op basis van alle voordelen, alle nadelen en de werking kunnen we besluiten dat een Network Attached Storage systeem een mooie oplossing is voor bedrijven of voor mensen die gegevens effeciënt moeten kunnen delen (vooral tussen verschillende besturingssystemen dan).
Naast het share-concept is dit overigens ook een mooi opslagmedium om onafhankelijke back-ups te maken.
Wegens het prijskaartje zal er echter nog wel enige tijd over gaan eer we dit in onze woonkamers zullen vinden.
USB 3.0 op IDF (Intel Developer Forum)
26 oktober 2009
Vorige maand werden de eerste toestellen op USB 3.0 voorgesteld op het Intel Developer Forum.
De razend populaire hardware toepassing USB (Universal Serial Bus) is dus nog maar eens een trapje hoger gesprongen. Niet minder dan 10x sneller dan de huidige USB versie of met andere woorden: je zet een film van 700Mb in minder dan twee seconden op een stick.
Speed for president
“People today are creating and collecting more and larger media files and wanting to transfer them quickly from one device to another”, luidt de drijfveer van computergigant Intel om verder te gaan met de ontwikkeling van het USB protocol.
Hoewel dit wel enigszins klopt (denk aan de sticks of opslagmedia in het algemeen), kunnen we ons toch wel gaan afvragen of het wel echt nodig is.
Basis USB apparaten als de muis, het toetsenbord, de printer, de webcam,… hebben hier namelijk niet echt veel baat bij…
Hopelijk houdt men het voor deze basisapparaten op de tweede versie van deze fantastische toepassing.
Usability for president
Hét innovatieve aan dit protocol, hetgeen alle verstomming teweeg bracht in de computerwereld was uiteraard het zogenaamde hot-plugging.
Inpluggen, drivers worden gezocht en geïnstalleerd en je bent vertrokken.
Intel besteedt nu ook niet enkel aandacht aan zulke vorm van gebruiksvriendelijkheid, maar ook aan compatibiliteit.
Zo is het de bedoeling dat alle USB 1.0 en 2.0 apparaten ook op de 3.0 poorten aansluitbaar zullen zijn. Dit maakt misschien dat men er geen markt van zal maken om de bovengenoemde basisapparatuur onnodig een 3.0 te maken.
FireWire S3200
FireWire (of IEEE 1394) was in 1998 het antwoord van Apple op de in 1996 ontwikkelde USB van Intel.
Desondanks het kleiner marktaandeel van Apple in deze transfertechnologie gaan ook zij verder in de ontwikkeling. Zo werkt de FireWire S3200 een snelheid van 3,2 Gbit/sec ofwel: 400 megabyte per seconde.
In theorie doet USB het sneller, maar naar onderzoek zou het verschil in theoretische snelheid en praktische snelheid kleiner zijn bij FireWire dan bij USB.
Jammer genoeg doet Apple zichzelf de das om door zijn patent waarbij ze stellen dat ze 1 symbolische dollar te goed hebben bij elke verkoop van een FireWire toepassing.
De eerste USB 3.0 apparaten zouden ergens in 2010 op de markt komen.
