Organisaties als Sabam en Brein houden ervan om bittorrent in de ban te doen – en dan vooral het illegaal gebruik ervan omdat artiesten minder geld zouden verdienen of helemaal niet betaald worden voor hun creatieve werk.
American Assembly heeft een onderzoek gedaan waarbij ze twee groepen met elkaar vergeleken: mensen die P2P-netwerken (peer-to-peer netwerken zoals utorrent) gebruiken om muziek te downloaden en mensen die geen P2P-netwerken gebruiken. Het onderzoek gebeurde zowel in Amerika als in Duitsland (Europa).
Het mag niet vreemd klinken dat P2P-gebruikers over grotere muziekbibliotheken beschikten dan niet-P2P-gebruikers. Immers, muziek die gratis te downloaden is, is ook gemakkelijker te verkrijgen. Als je ervoor moet betalen, ga je kieskeuriger zoeken en zul je dus minder muziek hebben. Het verschil in grootte bedraagt gemiddeld 37 procent tussen beide groepen.
Maar wat blijkt nog uit dit onderzoek? Dat P2P-gebruikers (die muziek gratis! kunnen krijgen) toch ook 30 procent méér muziek aankopen dan mensen die nooit illegaal downloaden. Bij Duitse gebruikers is het verschil zelfs maal 3.
Wie trouwens ook kijkt naar de bronnen waar gebruikers hun muziek vinden, kom je erg vaak uit bij familie en vrienden die cd’s aan elkaar uitlenen om ze vervolgens te rippen.
Eigenlijk bevestigt dit onderzoek wat ik me als auteur al enkele jaren realiseer: P2P-netwerken kun je best inschakelen voor marketing-doeleinden. Gebruikers willen écht wel betalen voor wat ze downloaden aan boeken, muziek en films, en vaak gebruiken ze P2P-netwerken ook als een manier om nieuwe dingen te leren kennen. Dat betekent niet dat we idioot gaan doen door te stellen dat het altijd zo is. Het merendeel van de mensen zal inderdaad dingen downloaden zonder ervoor te betalen – en kopen dat waarschijnlijk ook nooit. Maar gemiddeld gesproken kunnen we wel zeggen dat P2P-gebruikers niet alleen méér muziek bezitten, maar ook méér muziek legaal aankopen.
Maar wedden dat Brein & co dit onderzoek naar de fabelwereld verwijzen?
: 
