119.684 euro (150.000 dollar): zoveel is één track muziek waard, tenminste volgens de Amerikaanse overheid. Als ik een MP3-speler bezit waarop ongeveer 53.000 liedjes passen (een iPod Classic, bijvoorbeeld) betekent dit dat ik zowat 6.343.252.000 euro bezit.
Wooow… Een digitaal wondertje van meer dan 6 miljard euro. Waar maak ik me eigenlijk nog zorgen over? Crisis? Ik heb altijd mijn centjes bij en als ik de auteursrechtenorganisaties mag geloven, dan zullen die altijd maar méér geld waard worden.
Napster kreeg 10 jaar geleden (ja, zolang zijn we al aan de gang) al een aanklacht van ettelijke miljarden. LimeWire kreeg er eentje van enkele triljarden (7,5 triljard dollar) voorgeschoteld, wat neerkomt op ongeveer tien tot vijftien maal de opgetelde bruto-opbrengst van alle muziek sinds het ontstaan van de mensheid. Je merkt het: we blijven redelijk.
Om de betalingen voor het pirateren van muziek in zijn context te plaatsen kijken we even naar wat je krijgt als je kind verongelukt. Het gaat dan om enkele duizenden euro’s tot in het beste geval enkele tienduizenden euro’s Maar laten we redelijk zijn: die vergelijking is natuurlijk belachelijk. Daarbij komt dat muziekpiraterij leidt tot allerlei criminele zaken en uiteindelijk tot het ineenstorten van onze hele maatschappij. (En niet te vergeten: hoeveel geld zou onze staatskas niet kunnen recupereren van piraten?)
Maar laten we nu eens terugkeren naar onze iPod van 6 miljard. Di Rupo heeft een probleem met het evenwicht van onze uitgaven. Als hij nu één willekeurige school uitkiest, bij voorkeur een universiteit, hoge school of een instelling voor secundair onderwijs, daar alle studenten die illegale muziek bij zich hebben laat oppakken en pas weer laat gaan nadat ze de waarde van hun iPod vergoed hebben… Dan zijn meteen alle Europese problemen van de baan, lijkt me.
Waar wachten we nog op?
: 
