Iedereen heeft het wel eens meegemaakt: een verzekering die moeilijk doet om te betalen. Vervelend, frustrerend, even mopperen, even klagen, en dan terug vergeten. Niemand die er iets aan doet/kan dien, en het systeem zoals het is, blijft bestaan. Wat als we er wél iets aan kunnen veranderen?
Enkele bedenkingen:
Wat als deze onwil van verzekeringen leidt tot een chronisch letsel? Hoe ver mogen verzekeringen gaan? Hoe ver durven verzekeringen gaan?
Waar ligt de grens van de redelijkheid als tientallen rapporten van artsen, radiografieën, getuigen edm op tafel liggen?
Zijn mensen werkelijk herleid tot statistieken? Kan dat zomaar, dat universitair onderzoek genegeerd wordt?
Hoe zit dat met de deontologische code van de artsen? Wat zegt de wet en hoe ziet de realiteit er uit?
Wat is de waarde van al die regels, procedures, codes en wetteksten als deskundigen zonder enige sanctie levens kunnen verwoesten?
Wat is eigenlijk nog het nut voor de consument om een verzekering te betalen als deze geen bescherming biedt?
Hoe is het mogelijk dat mensen alles wat ze bezitten, moeten verkopen om te kunnen overleven?
Is het normaal dat hulp en provisies toegezegd worden om nadien terug ingetrokken te worden? Of dat eerst de boekhouding en de lopende contracten uitgepluisd worden, om daarna pas een medisch onderzoek uit te voeren, waarbij het oordeel al geveld is nog voor er een woord gezegd wordt? Is dit een ernstige en geloofwaardige manier van werken?
Kan er gestreefd worden naar een systeem waarbij rechters, zelfs voor een medisch expertiseverslag op tafel ligt, kunnen ingrijpen om verergering van letsels te voorkomen? Waarom is dat op vandaag nog niet zo? Hoeveel mensen zitten eigenlijk in deze situatie?
Hoeveel mensen hebben vandaag medische of andere hulp nodig, maar krijgen die niet en lopen daardoor een chronisch letsel op?
Hoeveel mensen worden verplicht om zich te forceren om toch maar verder te kunnen?
Hoeveel mensen gaan failliet, omdat ze jarenlang moeten wachten op de uitbetaling van een of andere verzekering?
Hoe komt het dat in de arbeidswetgeving, de verzekering moet aantonen dat een letsel niet op de werkvloer gebeurd is, terwijl in de verkeerswetgeving de bewijslast omgekeerd wordt en het slachtoffer moet aantonen dat een letsel wel tijdens het ongeval opgelopen is?
Vanwaar deze discrepantie?
Waar is de menselijkheid in ons huidig systeem gebleven?
Ergens is het schrijnend te moeten vaststellen dat patiënten nu zelf dienen in te staan voor de organisatie van hun verzorging.
Wellicht kan het nuttig zijn een debat terzake in dialoog op te starten om tot een eerlijkere, objectievere en snellere manier van werken te komen, waar alle partijen – de patiënten, de ziekenfondsen, de sociale zekerheid, het gerechtelijk apparaat, maar ook de verzekeringsmaatschappijen, baat bij zullen hebben,” aldus bijstandsarts W. Apers.
Laat dit een debat opentrekken, want het belangt iedereen aan, nu iedereen geconfronteerd kan worden met een ongeval, en tegelijk een positief verhaal zijn, van creatief omgaan met de uitdagingen des levens en durven vechten voor je droom.
: 
