Groen en Ecolo zijn duidelijk het Noorden kwijt – en naar ik vermoed ook de rest van de windroos. Volgens Tik vzw plannen ze een extra heffing (een zogenaamde auteursrechtenheffing) op internetabonnementen die auteurs de kans moet geven toch wat van hun verloren inkomsten (al die downloads, weet je wel?) weer te recupereren. Het idee is dat de auteursrechtenorganisaties en Internetproviders samen rond tafel gaan zitten om te bepalen wat een redelijke vergoeding is. Allicht enkele euro’s, zo lezen we, in navolging van de wet die op 1 februari van kracht wordt en een extra heffing oplegt bij de verkoop van vaste schijven en multimediatoestellen met hun eigen geheugen (zoals MP3 of MP4-spelers). Zie het als een verlenging van de huidige heffing die we al moeten betalen op cd’s en dvd’s.
Mooi. Ik ben auteur van 41 boeken en ik zeg: mooi.
NIET.
De lezers van Computertaal kennen me al langer dan vandaag en ze weten dat ik het niet bepaald heb voor al dat auteursrechtengedoe (voor alle duidelijkheid, we hebben het hier over de auteursrechtenorganisatie. Niet over de wetgeving zelf, natuurlijk). Een tijdlang heb ik ze zelfs auteursrechtenmafia genoemd. Voor iemand die jarenlang een relatief mooi inkomen gehaald heeft uit auteursrechten, is dat waarschijnlijk een wel erg vreemde uitspraak. En toch is het dat niet. Waarom?
1. Rechten = plichten.
Ik hoor heel vaak vertellen dat we auteursrechten hebben. We hebben het recht om geld te verdienen met het werk dat wij geschapen hebben. Een eerlijk loon voor eerlijk werk is iets wat we allemaal willen en wat niemand de ander kan en mag ontzeggen. Maar we leven in een maatschappij waarin rechten belangrijker zijn dan plichten en over auteursplichten wordt er dan ook bij voorkeur nooit gesproken. Zo is dé belangrijkste plicht van iedere auteur (en dus van iedere auteursrechtenorganisatie) te luisteren naar zijn of haar consumenten. Je hoeft niet alles meteen in te wilgen, maar je moet je klanten met hun vragen wél ernstig nemen en de haalbaarheid ervan bestuderen. Het digitaal maken van muziek heeft de muziekindustrie nooit ernstig overwogen. Ook de filmindustrie ging daar de mist in en de boekenindustrie schijnt te volgen.
2. Auteursrechtenorganisaties vragen uitzinnige vergoedingen.
Wanneer komen auteursrechtenorganisaties in het nieuws? Wanneer ze – voor de zoveelste maal – iemand anders aan de schandpaal nagelen omdat hij of zij de auteursrechten geschonden heeft via P2P netwerken allerhande. Het enige wat ze daarbij doen, is de schuldige voor de rechtbank dagen en zware boetes eisen. Het is alleen spijtig dat een rechtszaak gemakkelijk drie jaar aansleept en dat de boetes die daarna uitgesproken worden, vaak niet echt overdacht worden. Of is het normaal dat iemand die schuldig bevonden is aan het illegaal aanbieden van muziek, 3,5x meer per liedje moet betalen dan wat mensen krijgen als een familielid tijdens een vliegtuigcrash verongelukt? Met andere woorden, zijn meer dan 3 mensenlevens evenveel waard als een liedje dat, laten we eerlijk zijn, aan ongeveer 1 euro per download beschikbaar is via iTunes? Dat maakt dus dat een mensenleven strikt genomen 0,33 eurocent waard is. Over respect gesproken.
3. De auteursrechtenwetgeving is te complex
Ah, maar daar heeft de Wetgever natuurlijk al aan gedacht: van ieder onderdaan wordt verwacht dat hij of zij de wetgeving kent die door zijn/haar land uitgeschreven werd. Dat betekent dat iedereen eigenlijk de wetgeving rond auteursrechten zou moeten kennen.
Juist. Vandaar dat Sabam geld dat het aan auteurs moet uitbetalen, gebruikt om de eigen werking te sponsoren. Ah, maar natuurlijk – hoe kunnen we het vergeten? Dat is iets wat in het verleden lag. Nu doen we dat niet meer, mijnheer.
Een tweede maal juist. Hadopi, de Franse organisatie die erop moet toezien dat iedereen de auteursrechten in Frankrijk volgt, heeft onlangs reclame gemaakt door gebruik te maken van een lettertype waarop rechten rustte. Zonder die rechten te betalen, wel te verstaan. Een klein, onbelangrijk foutje, noemden ze het. Geen auteursrechtenovertreding.
En dan is er Sony. In Mexico. Die een goed jaar geleden de politie over de vloer kreeg omdat ze nog snel een cd wilde maken van de populairste Zuid-Amerikaanse zanger die er momenteel is – ook al ligt hij niet meer bij hen onder contract. Maar zij vonden wel dat het mocht.
En zo kan ik nog wel even doorgaan. Als zelfs de auteursrechtenorganisaties de auteursrechtenwetgeving overtreden, hoe moeten dan gewone gebruikers die wet door en door kennen?
4. Waarom bestaan auteursrechtenorganisaties eigenlijk?
Die vraag begin ik me nu wel te stellen, ja. Ze maken wetgeving die ze daarna zelf overtreden (maar dat mag, want ze kunnen toch niet alles weten?) om vervolgens anderen die de wetgeving overtreden, aan te klagen (want dat mag natuurlijk niet, ze zijn met het inkomen van anderen aan het spelen). Laat ons er nu eens vanuit gaan dat ze zelfs overschot van gelijk hebben, dan nog zit er hier iets wrangs aan. Want wat doen onze auteursrechtenorganisaties om mijn rechten echt te verdedigen? Informeren ze het publiek? De organisatie die instaat voor wat gepubliceerd werd, heeft enkele jaren geleden zo’n informatiecampagne gedaan met paginagrootte advertenties die precies uitlegde wat kon en wat niet kon. Schitterend, behalve dan dat er wat te veel tekst gebruikt werd.
Maar verder?
Verder zie je hen niet. Alleen als er geld te rapen valt, dan zijn ze er als de kippen bij. Iemand die een ringtone op een publieke plaats laat horen, zelfs al heeft hij er legaal voor betaald, zou nog een extra vergoeding moeten geven. Dat soort van regels, weet je wel? (Overigens heeft een Amerikaanse auteursrechtenorganisatie deze laatste claim ECHT ingediend – gelukkig was ze tye belachelijk voor woorden en vond de overheid dat toen ook.)
Dus, auteursrechtenorganisaties: doe nu eens eindelijk jullie werk en leg gebruikers uit wat mag en niet mag. We hebben muzikanten, tekenaars, filmmakers en auteurs allerhande: op de één of andere manier moeten we daar toch op een positieve manier een boodschap naar de consument brengen, niet? Doe voor één keer het werk waarvoor jullie opgericht werden en doe het nu eens eindelijk goed.
5. Auteursrechtenorganisaties misbruiken zelf auteurs.
Dit is een nogal zware beschuldiging, maar laat me even toe dit toch even te plaatsen. Hier in België is er Sabam die in het verleden geld gebruikt heeft dat auteurs toekwam om de eigen werking te financieren. Verder zijn er de grote acties tegen sites zoals het vroegere Napster die toch miljoenen opgeleverd hebben in Amerika, maar die nooit terecht kwamen bij de auteurs. Tot op heden is er van al dat geld nog nooit een euro (of dollar) uitgekeerd.
Maar nu iets dat echt toont hoe rot auteursrechtenorganisaties wel echt zijn – en iets wat tot op de dag van vandaag gebeurt. Auteursrechtenorganisaties innen rechten die van iemand anders zijn. Ze weten aan de hand van steekproeven wie wat moet krijgen en waarom. Alleen – en daar gaan ze toch wel echt verkeerd – zullen ze nooit zelf contact opnemen met de betrokken auteur om hem/haar te vertellen dat er nog bepaalde vergoedingen zijn waarop hij recht heeft.
Persoonlijk ken ik een auteur die van een uitgeverij in Nederland moest horen dat een auteursrechtenorganisatie die leesrechten int van bibliotheken, naar hem op zoek was. In Nederland bestaat er zoiets als leenrecht. Er wordt een staal genomen en daarin wordt gekeken hoeveel boeken (en welke boeken) uitgeleend worden. Per boek krijgt de auteur daarna een uitleenvergoeding die op zich verwaarloosbaar is, maar in een aantal gevallen toch aardig kan oplopen. De betrokken auteursrechtenorganisatie zocht de auteur wel via hun ledenboekje, maar hoewel ze zijn naam hadden, de titels van zijn boeken bezaten en wisten welke uitgeverij de boeken uitgeeft, namen ze nooit contact op met de auteur zelf. Zodra die auteur met hen contact opnam, wisten ze wel meteen te zeggen dat hij inderdaad de persoon was die ze zochten.
En zo gaat het niet enkel in Nederland, maar ook in België.
En toch verdedigen politici zoals die van Groen en Ecolo de auteursrechtenorganisaties en niet de consumenten. Of hoe je zonder je werk te doen, toch miljoenen kan opstrijken zolang je de overheid maar wijs maakt dat jij het Grote Slachtoffer bent en niet de consument (of de auteur) die je onophoudelijk bedot. Tja, kan het nog gekker?
Misschien als je deze tekst van Groen leest, want dan stel je vast dat onze politici echt wel niet weten van welk hout pijlen te maken.
: 
Beste,
Met ons
>
> Allereerst, op geen enkele manier willen wij een belasting heffen op
> het downloaden van het internet. Dat zou een beetje zijn als een
> belasting heffen op het gebruik van kraantjeswater.
> voorstel wordt een bijdrage gevraagd aan de internetproviders op de
> abonnementen met grote downloadcapaciteit die uitgekeerd wordt aan de
> rechthebbende auteurs. Het is een kwestie van auteursrechten, niet van
> belastingen.
>
> Nu schrijft u in uw artikel dat u niet gelooft in auteursrechten.
> Tja, dat is natuurlijk een fundamenteel probleem. Ik probeer een
> antwoord te formuleren.
>
> 1. rechten zijn geen plichten
>
> Dit is toch wel een eigenaardige redenering. De wet op de
> auteursrechten beschermt artiesten tegen het oneigenlijk gebruik van
> hun werk. Om uw voorbeeld te volgen: ik betaal een CD omdat daar tijd
> en energie in gestoken werd, net zoals ik de loodgieter betaal, omdat
> hij / zij de leiding van mijn wc hersteld heeft. Het auteursrecht komt
> echter kijken bij het gebruik van andermans muziek om zelf geld te
> verdienen. Wanneer ik me andermans werk toe-eigen om bijvoorbeeld
> mijn café beter te laten draaien, dan is het maar normaal dat ik
> daarvoor een kleine bijdrage betaal.
>
> Uw stelling is echter dat een auteur ook plichten zou hebben tegenover
> het publiek. Dat vind ik zeer vreemd. Waarom zou een kunstenaar zich
> moeten aanpassen aan een publiek? Opdat we allemaal naar dezelfde
> muziek zouden luisteren? Ik denk het niet. Als een artiest zijn eigen
> pad wil volgen, dan heeft hij daar alle recht toe. Indien het publiek
> dat pad niet lust, zal hij dat financieel merken.
>
> Dat de muziekindustrie weigert om mee te stappen in technologische
> evoluties is zeer jammer, maar heeft niets te maken met
> auteursrechten. Ook op deze mail heersen auteursrechten. U mag die
> bijvoorbeeld niet zomaar publiceren zonder mijn toestemming. Dat heeft
> niets te maken met technologische evoluties.
>
> 2. Auteursrechtenorganisaties zijn bedrijven die handelen binnen een
> wet
>
> Ik ben het eens dat sommige auteursrechtenorganisaties gigantisch hoge
> bedragen vragen. Dat is echter hun recht. De auteursrechtenwetgeving
> bepaalt niet wat een auteursrecht waard is, het bepaalt enkel dat er
> op elke creatie auteursrecht geldt.
> Uiteindelijk zijn het de auteurs zelf (al dan niet via de
> beheersvennootschapen) die bepalen wat hun werk waard is. Ons voorstel
> heeft daar dus niets mee vandoen.
>
> 3. SABAM is de auteursrechtenwet niet.
>
> De wetgeving op de auteursrechten is complex, dat valt niet te
> ontkennen. Het principe is echter eenvoudig: alles wat gecreëerd wordt
> hoort toe aan de maker of “auteur”. Je moet auteur hierbij niet zozeer
> verstaan als schrijven, maar letterlijk als diegene die iets maakt.
> Dat kan dus zowel een schrijver, als een muzikant, schilder,
> beeldhouwer… zijn. Of SABAM nu bestaat of niet, of auteursrechten
> geregistreerd staan of niet: de wet bepaalt dat je je nooit zomaar
> iets kan toe-eigenen.
>
> Dat SABAM, HADOPI, Sony en ongetwijfeld vele andere bedrijven soms
> misschien wel eens de auteursrechtenwetgeving overtreden is uiteraard
> schandalig en moet aan de kaak gesteld worden. Vervolging en
> compensatie moet gebeuren indien nodig. Nogal logisch, want wij
> verdedigen het auteursrecht, niet de bedrijven.
>
> Maar alweer, ons voorstel heeft niets te maken met het gedrag van
> privé-bedrijven.
>
> 4. auteursrechtenvennootschappen zijn bedrijven, geen wettenmakers
>
> SABAM en consorten schrijven geenszins de wetten die ze nadien al dan
> niet overtreden. De auteurswet is zeer oud en staat volledig los van
> SABAM en co. Het is zeker niet zo dat de wet aan SABAM een monopolie
> geeft. Er zijn in België verschillende vennootschappen actief. SABAM
> is historisch een belangrijke en grote speler, zeker voor
> Nederlandstalige artiesten. Dat zal ongetwijfeld nog wel een tijdje zo
> blijven. Daar heeft de wetgever op zich geen uitstaans mee.
>
> De vennootschappen zijn opgericht door de auteurs zelf om in hun
> plaats hun rechten te beheren. Anders zou elke artiest zelf overal
> zijn rechten moeten claimen. Dat is natuurlijk onmogelijk.
>
> Maar alweer, daar heeft ons voorstel niets mee te maken.
>
> 5. auteursrechtenvennootschappen bestaan uit auteurs.
>
> Er worden – terecht – nogal eens wat vragen gesteld bij de manier
> waarop SABAM haar auteurs uitbetaald. Wij zijn als Groen! overigens
> een van de meest kritische stemmen in dat debat. Maar aangezien SABAM
> een privé-bedrijf is dat collectief zijn interne spelregels bepaalt,
> kan de wetgever daar niets aan veranderen. Nogal wat auteurs voelen
> zich inderdaad benadeeld door SABAM. Zij hebben twee
> mogelijkheden: ze proberen intern de spelregels te veranderen, of ze
> veranderen van beheersorgaan.
>
> Maar alweer, daar heeft ons voorstel allemaal niets mee te maken.
>
> Het mag dus duidelijk zijn, wij verdedigen niet de
> beheersvennootschappen. Vaak zelfs integendeel. Wij hebben al vaak
> wantoestanden aangeklaagd. Maar wij geloven wel in een faire
> vergoeding voor artiesten. Wij verdedigen met andere woorden de
> auteursrechten en de artiesten. En daar kan toch niemand tegen zijn?
>
> Met vriendelijke groeten,
Hoi Freya,
Bedankt voor de verduidelijking.
Nu geloof ik als auteur natuurlijk zelf ook wel in auteursrechten, alleen niet in de auteursrechtenorganisaties en zeker niet in de wijze waarop ze uitgevoerd worden. Maar ik begrijp de misvatting, maar dat is ondertussen aangepast in de tekst zelf.
Je hebt gelijk: mensen hebben het recht om betaald te worden voor wat ze doen. Ik denk ook niet dat onze meningen op dat vlak erg ver uit elkaar liggen. Waar ik problemen mee heb, is de invulling van de beschikbare wetgeving.
Zo vind ik het terecht dat je betaald voor je cd/boek/film net zoals je ook een loodgieter betaald. Zoals ik geschreven heb, hoort het ook zo.
Maar om in die analogie te blijven: ik heb wél een probleem als die loodgieter beslist dat als ik gasten over de vloer krijg, zij aan hem moeten betalen om gebruik te kunnen maken van mijn wc.
Als ik, na die cd gekocht te hebben, echter die muziek doorverkoop aan tien anderen, heeft de wetgever een punt om op te treden. Dit is op z’n zachtst gezegd broodroof en zal je mij ook niet horen verdedigen. Ik ben zelf auteur.
Maar bekijk het ook eens zo: ik verkoop een cd (of een boek) en krijg daarop royalties precies zoals het hoort. Mijn klant heeft echter 5 computers waarop hij die muziek wil kunnen plaatsen. Hij kan inderdaad die cd naar iedere computer meenemen, maar hij kan ook een kopie maken voor alle vijf die computers. Het probleem is dat dit vaak als diefstal omschreven wordt. Organisaties hebben liever dat je dan 5 cd’s koopt. En toegegeven, strikt wettelijk gezien is dat misschien de enige juiste weg, maar anderzijds kan dat evenmin de bedoeling zijn je klant nu maar uit te maken voor dief – en dat gebeurt wel degelijk.
Mijn probleem ligt niet bij het bestaan van auteursrechten en de wetgeving errond. Maar wel dat het behoorlijk complex is en dat de gewone mens er eigenlijk niets meer van begrijpt.
Verder wordt er ook aan heel wat stemmingmakerij gedaan, ook jullie doen dat tot mijn spijt. Zo schrijven jullie bijvoorbeeld in jullie rechtvaardiging dat zowel de muziek als de filmmarkt ingestort zijn (en voor diegene die de technologie goed volgen, de boekenmarkt is de volgende aan de beurt). Maar is dat wel zo?
Hier in Vlaanderen hebben we al twee jaar recordcijfers van mensen die naar de bioscoop gaan. Een film zoals Avatar wordt aan honderdduizend kilometer per uur gedownload, maar hij breekt nog altijd wel alle records.
Hetzelfde geldt voor het betalende digitaal downloaden: er wordt nu meer dan ooit legaal betaald voor wat er digitaal gedownload wordt. Ik zie geen markt die ingestort is, maar wel een markt die wijzigt en een bedrijfsleven dat zichzelf vooral dankzij stemmingmakerij probeert goed te praten. Ze laten zien waar het
slecht gaat, zoeken daarvoor de schuld vooral niet bij zichzelf, en zwijgen over de delen van de markt waar het wél goed gaat.
In zowel Amerika (een professor Recht aan de Harvard University) als Canada hebben onderzoeken uitgewezen dat het zogezegde illegaal downloaden géén noemenswaardig negatief effect heeft op de verkoop van muziek en film. In tegendeel: een Amerikaanse auteur van computerhandleidingen heeft de test gedaan. In samenspraak met zijn uitgever hebben ze een boek dat ook via de boekhandel te koop werd aangeboden, gratis digitaal verspreid via P2P netwerken.
En wat bleek? Het gedrukte boek werd toch beter verkocht dan anders, ook al konden mensen het gratis downloaden.
Nu geef ik toe dat het verhaal misschien iets anders in elkaar zit als we het over digitale boeken hebben, maar de markt zelf toont aan dat het toch wel grotendeels snor zit. In tegenstelling tot wat men het publiek wil doen geloven, is de invloed die het downloaden heeft, véél kleiner. De marktcijfers laten dat duidelijk zien.
Wat ik vooral wil bewerkstelligen, is dat er eindelijk eens echt aan auteursrechtenbescherming gedaan wordt, zonder dat dit meteen in het
negatieve sfeer moet komen doordat we gaan ‘bestraffen’. Hoe je het ook draait
of keert, voor veel mensen is dit wetsvoorstel gewoon een bestraffing en een reden om te zeggen: ik betaal rechten, dus waarom zou ik het niet mogen doen?
We moeten eerst zorgen dat mensen de wetgeving kennen zoals ze nu
bestaat. De jeugd is er nu al van overtuigd dat auteursrechtenwetgeving iets is wat je aan je laars mag lappen. En tot mijn grote spijt zal jullie nieuwe voorstel daar weinig of niets aan veranderen. Het is gewoon meer van hetzelfde.
Is dat wat we willen bewerkstelligen?
Overigens heb je op een aantal punten die je in je e-mail aanhaalt overschot van gelijk. Ik denk alleen dat je met rechten ook plichten hebt. Je hebt de plicht om te luisteren. Je hoeft er daarna niets mee te doen, maar je moet dan wel met ene iets betere argumentatie komen dan ‘ik geloof hier niet in’. Die verplichting heb je hoe dan ook.
Maar als je niet luistert naar je klanten, moet je ook niet komen klagen dat ze
je niet meer volgen. En dat is, hoe je het ook draait of keert, ook het recht van het publiek.
Ik ben niet tegen auteursrechten, laat dat duidelijk zijn. Ik ben alleen wél tegen de wijze waarop die rechten gebruikt en misbruikt worden. En ja, een wetgever kan daar tegen optreden door de wetgeving aan te passen. Bekijk het zo: als de wetgever mij een achterpoortje geeft zodat ik minder belastingen moet betalen (terwijl de wetgeving dat eigenlijk niet wilde toelaten) is het dan niet aan de overheid om die wetgeving aan te passen zodat dit niet meer kan?
Auteursrechtenorganisaties hebben gelijk op een aantal punten. Maar ze
zitten er net zo vaak naast en ik denk dat we als gemeenschap dat ook niet mogen over het hoofd zien. Als auteur heb ik het gevoel (en daar kan ik best verkeerd in zijn) dat we nu ons vooral concentreren op de punten waar er (al dan niet bewust) verkeerd gezeten wordt.
Have fun,
Peter
[bewerkt door de redactie]
Ik vrees dat Groen! hier toch aan een aantal dingen voorbij gegaan is, zeker als je de reactie van mevrouw Piryns leest.
Eén van mijn belangrijkste opmerkingen is dat niet alleen bedrijven hun klanten als dieven bestempelen, maar dat de politiek het daar blijkbaar mee eens is. Nu besef ik wel dat er altijd een grote wisselwerking heeft bestaan tussen overheid en inwoners, waarbij de één de ander met wantrouwen tegemoet kijkt, maar moeten we dat nu ook in deze wetgeving zo duidelijk naar voor brengen?
Trouwens, welk signaal wilt u hier geven? Dat downloaden niet mag, maar dat het wél in orde is als er maar wat extra voor betaald wordt?
Mooie politiek, moet ik zeggen. En vooral: hypocriet!
> Uw stelling is echter dat een auteur ook plichten zou hebben tegenover
> het publiek. Dat vind ik zeer vreemd. Waarom zou een kunstenaar zich
> moeten aanpassen aan een publiek? Opdat we allemaal naar dezelfde
> muziek zouden luisteren?
Mevr Piryns: een auteur heeft volgens mij ook plichten, net zoals iedere andere handelaar. Het gaat dan niet om zijn artistieke vrijheid (de inhoud van zijn werk), maar wel over de verpakking. Als wij vragen digitale bestanden te maken van zijn muziek, dan heeft een muzikant niet het recht om dat zomaar naast zich neer te leggen. Ik geloof dus ook dat de muziekindustrie grotendeels zélf schuld heeft aan wat er nu misloopt.
Wat uw opmerking betreft over belastingen: dit voelt in ieder geval wél zo aan.
Nee, nee, nee. Ik vind dit een schitterend idee. Laat ons een beetje meer betalen voor onze internetverbinding. Als Quicky nu nog snel zorgt dat er geen downloadlimieten zijn, dan kan ik probleemloos alles wat ik leuk vind binnen zuigen.
Schitterend voorstel, gewoon.
Dit is toch gewoon te belachelijk voor woorden? Ik zou haast mensen zoals Downloderke gelijk geven: door dit voorstel geef je downloaders een verkeerd beeld.
De zoveelste politieke manier om geld uit onze zakken te kloppen. Alles voor het ‘goede doel’. Vooral als dat – uiteindelijk – de staatskas wordt.
Extra belasting op internetverbindingen? Hoe gek kunnen jullie Belgen wel niet worden? Worden jullie voor bandieten versleten en niemand die daarop reageert?
Of mogen jullie nu ook zeggen: hoe meer iemand verdiend, hoe groter de kans is dat hij/zij zijn taxen verkeerd invult? Dus gaan we maar een standaard boete opleggen aan iedereen, zodat we toch wat extra inkomen krijgen als staat?
Rare mensen, die Belgen.
@San
Wij Belgen bekijken dat slim. Aangezien we extra belasting betalen omdat we “toch illegaal downloaden”, zien we dat als een vrijbrief om aan het dowloaden te slaan. We betalen er immers toch voor!
@Toretto
Gekke ministers hebben jullie daar. Zeuren over auteursrechten en daarna iedereen enkele euro’s laten betalen zodat ze vrij kunnen downloaden?
Mag ik overkomen?
@San
Piryns is zelfs nog geen minister. Kan je nagaan. ;?)
Nee, ik moet eerlijk blijven: ze doen echt wel hun best. En auteursrechten zijn belangrijk, alleen ben ik het niet echt eens met de wijze waarop dat nu gebeurt. Maar jullie geven wel precies aan wat ik al de hele tijd probeer te zeggen.
Nu alleen hopen dat Groen! en de anderen het ook nog begrijpen.
Ik heb in principe ook geen probleem met heffingen allerhande, maar ik vind het allesbehalve dat we in België meebetalen voor de “downloaders” en “kopieerders”.
Het frappantste voorbeeld vind ik de belachelijk hoge heffingen die we in België en Nederland moeten betalen op blanco DVD’s en CD’s. Eens te meer een reden om naar de dichtsbijzijnde Mediamarkt in Duitsland te rijden en daar een voorraad cd’s en DVD’s in te slaan…