Gratis Games die je handenvol geld kosten
31 januari 2010
Facebook is er koning in, maar ook ergens anders kom je ze tegen: games die je gratis kan meespelen maar waarvoor je voor virtuele goederen harde cash moet neerleggen. Soms gaat dat zelfs erg ver: dan kan je virtueel geld krijgen om mee te doen aan een IQ-kwis (de antwoorden doen er niet echt toe). Op het einde word je gevraagd je mobiel nummer in te geven… En word je meteen lid van iets waarvoor je tien dollar per maand mag betalen. We hebben het hier bij Computertaal ook al meegemaakt – maar gelukkig nooit ons mobiel nummer ingegeven.
Balkons van glas: niet voor mensen met hoogtevrees
31 januari 2010
Bang van een beetje hoogte? Ga dan even zitten (maar dat doe je waarschijnlijk al) en haal heel diep adem voor je verder klikt.
Studentes dagen school voor gerecht wegens naaktfoto’s
31 januari 2010
Echte naaktfoto’s zijn het zelfs niet eens. Afgelopen zomer hadden een aantal meisjes een pijama fuif gehad waarbij ze wat pikante foto’s gemaakt hadden. Op één foto likten ze aan een jelly penis. Op een andere foto staan ze met sexy lingerie waaruit enkele dollarbriefjes staken.
Toen de school die foto’s zag, werden de twee meisjes geschorst van het sportteam waar ze onderdeel van uitmaakten. De beide meisjes hebben daarop de school voor het gerecht gesleept. Want waar eindigt de jurisdictie van de school en wat kinderen in hun vrije tijd kunnen en mogen doen?
Honingpot project: Honeynet
31 januari 2010
Een honingpot is een systeem dat specifiek bedoeld is om aangevallen te worden of om gevoelige informatie mee los te krijgen. In dit geval wordt het honingpot project gebruikt om na te gaan waar hackers zoal voor gaan. In dit project wordt er op een dynamische wijze gezocht naar zwakheden in het systeem, waardoor het realistischer is en hackers minder snel door hebben wat de eigenlijke bedoeling is van het systeem.
Verwijderde bestanden terughalen
31 januari 2010
Vervelend gevoel, je hebt per ongeluk de foto’s van de laatste zomervakantie of van de eerste verjaardag van je zoontje verwijderd.
Tot overmaat van ramp dacht je eerder deze week nog “Back-ups? Ons kan niets overkomen…”
Natuurlijk kan jou niets overkomen, want in de meeste gevallen kan je verwijderde bestanden en foto’s terughalen.
We hebben 2 dingen nodig: het opslagmedium waar de bestanden of foto’s opstonden en een probeerversie van Directory Snoop.
De installatie set-up van Directory Snoop spreekt voor zich.
Let wel op: op een gegeven moment vraagt men of je alle modules, de NTFS-modules of de FAT-module wil installeren. Kies ervoor om alle modules te installeren.
Bestandssysteem achterhalen
Een bestandssysteem is de indeling van een opslagmedium als een harde schijf, SD-card of USB-stick, dat maakt dat het besturingssysteem met het opslagmedium kan communiceren.
Vandaag kennen we vooral NTFS en FAT32.
De meeste harde schijven zijn NTFS ingedeeld en de meetste USB sticks als FAT, maar het loont toch de moeite om even te checken.
Je hoeft enkel “Deze computer” te openen (Winkey + E), een enkele keer te klikken op het opslagmedium waarvan je de verwijderde bestanden wil terughalen en dan onderin het bestandssysteem af te lezen:
Directory Snoop is ondertussen geïnstalleerd en heeft, zoals gevraagd, twee modules geïnstalleerd:
- FAT Module
- NTFS Module
We zien nu op de afbeelding dat onze USB-stick een FAT32 indeling heeft. Logischerwijs gaan we dus nu de FAT Module opstarten.
Als het opslagmedium een NTFS indeling heeft, openen we uiteraard de NTFS Module.
Werken met Directory Snoop
We hebben de module gestart die aansluit bij het bestandssysteem van ons opslagmedium:
Bovenin zien we “Select drive:”. We kiezen dus het opslagmedium waarvan we bestanden willen terughalen, in dit geval I:/
Vervolgens laadt het programma alle mogelijke gegevens van het opslagmedium, waarvan ook alle recent ‘verwijderde’ bestanden, degene die in het rood weergegeven worden.
Je selecteert het bestand dat je terug wil halen, rechtermuisknop klikken, en tenslotte Undelete…
Vervolgens krijg je een “User tip”, even “Ok” klikken.
Tenslotte wordt er gevraagd waar je het bestand wil opslaan.
Voilà, bij deze heb je je dierbare foto’s, filmpjes of documenten terug…
Hoe kan dat nu?
Voor de meerwaardezoeker in computerland mag een “hoe kan dat nu” natuurlijk niet ontbreken.
Voor we kunnen werken met een opslagmedium moet dit altijd geformatteerd worden. Soms is dit door de fabrikant gedaan, maar soms moet je dit zelf doen (bijvoorbeeld voor een CD of DVD).
Naar goede gewoonte gaan we simpelweg het woord “formatteren” logisch bespreken.
Dit woord is ingeburgerd onder het fenomeen: “de harde schijf helemaal legen om vanaf scratch te beginnen”.
Klopt, maar formatteren draait om meer. Formatteren (horen we daar “formaat” in?) is een opslagmedium dus een bepaald formaat of indeling meegeven: bijvoorbeeld FAT32 of NTFS.
Een bestandssysteem deelt een schijf in, in zogenaamde clusters.
Een cluster is dan weer het kleinst mogelijke stukje waarin een bestandssysteem informatie kan schrijven.
Bij FAT 32 is heel toevallig 32Kb…
Over de bestandssystemen kunnen we nog een heel boek schrijven, dus we laten het hierbij en bespreken we dit later nog eens uitgebreid.
Als we een bestand verwijderen, dan worden de clusters waarin de data hebben opgeslagen eigenlijk losgemaakt van alles bestaand op de computer, maar worden de gegevens (1-0′etjes) niet echt ‘weggeveegd’.
Met andere woorden, als we een bestand verwijderen, dan is dit voorwaardelijke nieuwe schijfruimte want de oude dat staat er in principe nog.
Lees ook hoe Peter zijn verwijderde bestanden terughaalde in 2006.
