Jou kennende als vader die alles voor zijn kinderen overheeft besef ik dat je hart in d it drama moet bloeden. Zeker als natuurlijke bindingen geen waarden blijken te hebben. Ik kan niet veel doen en zo word ik ook een van die velen die lijdzaam toekijken en daarna verzuchten “het was erg…” Ik hekel wel alle staatsinstanties die zulke Roemeense situaties gedogen. Misschien moet je maar stiekem eens een hakenkruis aan de voordeur hangen zodat de buurt wakker wordt. Ik vergelijk het een beetje met een drama aan het ijselmeer. In een gesloten gemeenschap gebeurt daar iets dat NIEMAND had verwacht. Terwijl Jantje al weken niet in zijn doen was en de buurt reageerde van het is een moeilijk geval. Ik denk vaak aan het spreekwoord Vader of Moeder worden kan iedereen het ZIJN niet. Laat je stem horen want zolang die gehoord wordt is er hoop en hoop………DOET LEVEN