Olympus µ Tough 8000
28 april 2009
Het kan tegen een stootje en levert hoge kwaliteitsbeelden af, zo zei Olympus. We wilden het wel eens testen en trokken daarvoor drie weken naar Peru. Om het nog erger te maken, vergelijken we hem zelfs met een Canon EOS 50D die eveneens meeging (maar wel aangekocht was). Een echte reflexcamera tegen dit kleine opdondertje? Dat kan niet goed aflopen, hoor ik je al denken.
Eén ding is zeker, deze Tough 8000 past in iedere broekzak. Het ongekende voordeel is meteen dat je hem ook overal bij de hand hebt en dat je er eigenlijk heel gemakkelijk ‘illegale’ foto’s mee kan maken. Het begon al bij de veiligheidscheck, waar ze ons met het kleinnood zagen zwaaien en we de opmerking kregen dat foto’s niet genomen mochten worden. Dat was buiten onze Olympus gerekend, natuurlijk, die al – zonder flits – een erg scherpe foto had geschoten. Het zou ons op de reis nog wel meer van pas komen, ook in musea of bij het nemen van foto’s van mensen.
Nanometer
De foto die niet gemaakt mocht worden, maar er toch is...
We landen in Lima en krijgen daar meteen met het eerste probleempje af te rekenen. Er zit een hoogtemeter in die de hoogte meet aan de hand van de luchtdruk, wat maakt dat je in vliegtuigen dus altijd een foutieve waarde krijgt. Enig probleem is dat je het toestel moet kaliberen. We zaten op 75 meter hoogte, maar konden het toestel enkel kalibreren op 0 of 200 meter. Nauwkeurig is de hoogtemeter dus niet, maar wie het op de juiste plaats kalibreert, kan toch behoorlijk dicht in de buurt komen. Later zouden we een nieuwe kalibratie op 3025 meter hoogte uitvoeren en die kalibratie gebeurde dan ook op 3000 meter. Het grote voordeel is dat je die informatie weer kan oproepen door de foto’s in het cameraatje zelf te controleren.
Gewichtig
Bloemen... met op de achtergrond Machu Picchu.
De eerste vergelijking tussen de Tough en de Canon EOS 50D eindigt ruimschoots in het voordeel van de Tough 8000. Terwijl de Canon reflexcamera de mogelijkheid heeft om van lens te veranderen (wat onze Tough niet toelaat), kunnen wij de Tough in onze broekzak steken (en er zelfs op gaan zitten). Het toestelletje kan tot 100 kg verdragen en we hebben er dan ook gedurende de hele verdere reis nooit problemen mee gehad, ook al hebben we er toch geregeld op gezeten. Verder overleeft de camera een val van twee meter hoogte, wat we later in Machu Picchu (Oude Berg) ook proefondervindelijk hebben mogen vaststellen. Hij schoot weg, donderde van een kleine rots naar beneden en hop… Vijf seconden later waren we er alweer foto’s mee aan het maken. Met de EOS hebben we die val maar wijselijk niet na proberen te doen…
Water- en stofdicht
Wat doe je als je met een buggie de woestijn gaat trotseren? Dan laten de meeste gebruikers hun fotocamera thuis. Zo ook met de EOS, die we wat voor te gevoelig hielden. De Tough ging mee en we maakten heel wat foto’s, zonder enig probleem met het zand te verkrijgen. Voor alle veiligheid hadden we hem wel op aanraden in een plastic zakje gedraaid, maar vermoedelijk was zelfs dat niet eens nodig geweest. De Tough is dus niet enkel waterdicht (je kan foto’s nemen tot 10 meter onder water) maar ook, zo bleek, stofdicht. Twee nul voor de Tough en we zijn niet eens begonnen.
Met dank aan onze Gids voor het voorbeeld - Zandsurfen!
Zoom
En nu het punt waarover iedereen het eens is: een reflexcamera IS gewoon beter in het nemen van foto’s. Betere (afneembare) lenzen, grotere zoom en sterkere flits. Laten we zeggen dat jullie gelijk hebben – toch wat betreft de zoom. Toen we in de Colca vallei waren (hoogte rond de 3000 meter met een uitzicht dat dieper gaat dan de Grand Canyon) gingen we Kondors bekijken. Dat zijn kalkoenachtige vogels die de thermiek gebruiken om op te stijgen en dat ’s morgens tussen 8 en 10 uur. We hebben ze gezien en ik heb met de Tough zelfs geen poging gedaan ze te fotograferen. De zoom was gewoon te klein. In Lima hadden we het al geprobeerd met gieren die daar rondvlogen. Op de foto zag je een lichtpaal en als je goed keek (maar enkel wanneer je het wist) zag je de gier zitten (een klein vlekje). Hopeloos dus. Onze Canon EOS 50D deed het beter, dankzij de zoom. We hebben de volgens dus op foto gekregen dankzij de afneembare lens. Hier is geen discusie mogelijk: de EOS is aanmerkelijk beter.
Panoramische foto
Panoramisch zicht bij een 'Mirador' (uitkijkpunt) nabij Chinchero, Peru.
Een probleem dat je wel meer tegenkomt, zeker in wijdse vlakten: je wil de grootsheid (of de diepte) tonen, maar hoe doe je dat? Een panoramische foto is hierbij aangewezen, omdat je zo een groter veld kan omvatten. De Tough liet het probleemloos toe. Even de panoramische instelling kiezen, de eerste foto nemen en vervolgens alleen nog maar de camera naar links of rechts bewegen en zorgen dat het bolletje in het vierkant terecht komt. Je neemt zo in totaal 3 foto’s die ofwel door de camera ofwel zelf samengevoegd kunnen worden. Wij lieten het de camera doen en slechts één keer hebben we daarbij de plaatsen kunnen zien waar de foto echt samengevoegd werd. Dat betrof een panoramische foto in de woestijn van een hele reeks zanduinen. Zodra er echter meer beweging en diversiteit in het landschap was, viel die scheiding weg. De EOS? Hij beschikt niet eens over de mogelijkheid om panoramische foto’s te maken. Pech dus.
Tegen de zon in fotograferen
Een onmogelijke opdracht, ik weet het. De EOS liet zelfs niet eens toe dat we een foto maakten, maar onze Tough wel. En terwijl ik meermaals te horen kreeg (van kenners uit de groep) dat het me niet zou lukken, slaagde ik er toch telkens weer in een degelijke foto tevoorschijn te toveren. Je kan niet rechtstreeks tegen de zon ingaan (tenzij je kiest voor de optie om zonsondergangen te fotograferen – waarmee je trouwens ook een zonsopkomst kan fotograferen), maar wanneer het licht schuin in de lens terecht komt, kan het wel. De foto’s waren bijzonder goed.
Een punt waar de EOS wél beter scoorde, was wanneer we in een nogal fel zonlicht stonden en daar foto’s probeerden te maken. Zeker wanneer er schaduwpartijen afgewisseld werden met een harde zon, bleek de foto toch wat overbelicht te zijn. Niets dat PhotoShop niet kan corrigeren, maar op dat punt scoorde de EOS dan wel beter.
Flits!
Af en toe moesten we de flits wel inschakelen. Zo stonden we nabij Puno (vlakbij Titicaca-meer) bij Silstustani waar we torens gingen bekijken waarin doden begraven werden. Deze torens hadden een ingang die in Oostelijke richting stond en bezaten verder geen ramen. Als je al binnen kon kijken, was het er stikdonker.
De EOS liet het hier afweten. De foto kwam er – zelfs met flits – maar echt goede beelden kregen we niet. Misschien lag het omdat we de EOS niet diep genoeg in de doorgang kregen. Met de Tough ging het wel: we hebben in ieder geval een relatief goed beeld gekregen. Iemand probeerde het later met een Lumix ook (je weet wel, dat toestelletje met een betere zoom), maar die faalde nog jammerlijker. De flits van de Tough leverde dus voldoende kracht op om een goed beeld te leveren.
Macro
We hebben bloemen gefotografeert vanaf een afstand van nog geen tien centimeters. En hierbij kwam de krachtige macrolens dus perfect van pas. Wanneer we onze knop indrukten, kregen we een kadertje dat rood, oranje dan wel groen kleurde. Bij rood en oranje had het niet veel zin de foto te maken, want te onscherp. Zo konden we bloemen fotograferen (bijvoorbeeld een orchidee in Machu Picchu op weg naar de Zonnepoort – deel van de Inca-trail) die toch heel goed van kwaliteit waren. De EOS kon het ook, al moest je de bloem wel verder van je toestel houden. Op zich geen probleem door de betere lens (en zoom). Hier scoorden beide toestellen dus hetzelfde.
Orchidee op de Inca Trail, nabij Machu Picchu.
Beeldkwaliteit
Welk toestel zou hier het best uitkomen? De EOS D50 of de Tough 8000? We hebben met beide toestellen hetzelfde object gefotografeerd, in hetzelfde kuntslicht en dezelfde omstandigheden. De Tough kwam er tot onze verbazing toch beter uit. De foto’s waren iets lichter en helderder en zelfs het ongetrainde oog zag duidelijk het verschil. Opnieuw was de Tough de betere.
Filmen
Hier scoort de Tough duidelijk beter. Wilde je deze optie op de EOS hebben, moest je een versie duurder gaan en dat ging toch over een stevig aantal euro’s. Onze Tough maakte degelijke filmpjes zoals we dat van een Olympus camera gewoon zijn.
Conclusie
De Tough 8000 is hard en stevig. De zoomfunctie is verwaarloosbaar, maar dat grootste gebrek is eerlijk gezegd ook inherent aan het type. Wat de beeldkwaliteit betreft waren we verrast door de wijze waarop de Tough de foto’s maakte. We wisten dat hij goed was, maar dat hij ook de concurrentie aan kon gaan met een veel duurdere Canon, was een aangename verrassing, zeker als je bedenkt dat wij op 5 megapixels foto’s namen (terwijl we 12 megapixels aankonden) en de EOS 50D toch aan een hogere resolutie functioneerde. Niet op alle punten was de Tough even goed, maar beide foto’s konden toch probleemloos naast elkaar gelegd worden. Gezien de prijs, een goed punt voor de Tough, dus.
Vulkaan nabij Arequipa.
Het eindrapport is over de hele lijn dus positief. Na drie weken Peru en meer dan 1100 foto’s, hebben we heel wat materiaal om door te ziften. Ook de vulkaan waar we over gevlogen zijn, staat mooi op beeld. Genomen door het raampje van een Airbus 319 was de zoom ditmaal wél sterk genoeg om ons het gevoel te geven alsof de vleugels de top echt bijna raakten. Achteraf bekeken was dat waarschijnlijk ook echt zo… Wie dus een stevig fototoestel zoekt dat zeker op reis niet moet onderdoen voor grotere reflexcamera’s, is met deze Tough zeker aan het juiste adres.
: 
Reacties
1 reactie op “Olympus µ Tough 8000”
Heb je iets te vertellen?
[...] Tough 8000 hebben we in Peru kunnen testen, de Tough 6010 zal iets minder ver reizen en blijft gewoon in eigen [...]