Rise & Fall
Civilizations at War
Hoe zou de combinatie tussen een RTS spel en een Third Person Shooter eruit zien? Eerlijk gezegd is het een vraag waar ik al langer mee bezig was tot ik Rise & Fall ontdekte. En nu ken ik ook het antwoord: de combinatie werkt!
De grootste historische rijken nu tegenover elkaar: de Grieken, de Perzen, de Egyptenaren en de Romeinen komen nu tegen elkaar uit. Ieder hebben ze hun voor- en nadelen en ieder van hen vecht zoals ze dat deden op het hoogtepunt van hun beschaving.
Alle begin is moeilijk
Het begint zoals we van een RTS-game gewoon zijn. Je hebt een held en wat arbeiders die je best zo snel mogelijk aan de slag zet. Eerst wat noodzakelijke bouwwerken opzetten, daarna soldaten ontwikkelen, resources verzamelen en je land uitbreiden. Op een bepaald ogenblik kom je de vijand tegen en dan raak je slaags met elkaar. Win je, dan kan je land veroveren. Verlies je, tja… dan is het alle bronnen aanspreken en hopen dat je tegenstander je niet onder de voet loopt.
We zeggen het en beetje neerbuigend, maar eigenlijk doen we afbreuk aan het spel van Rise & Fall. Want hoewel de ‘gewone’ strijd op het land heel ‘gewoon’ is (met prachtige grafische eigenschappen, dat zeker wel), staan we met onze mond vol tanden wanneer het op zeeslagen aankomt.
De boten zijn best groot uitgevallen, wat maakt dat je er allerlei soldaten op kan onderbrengen. Roeiers krijg je, maar je kan er ook enteraars en boogschutters en ander soldatentuig op kwijt. Al naargelang jouw keuzes kan je zo andere boten enteren en innemen. Op een keer speelden we met de Grieken. Alexander de Grote was een groot generaal die erin slaagde met een naar verhouding klein leger toch een groot land in te nemen. Niet door het te bezetten, maar door het op te nemen en de inwoners hun waardigheid en gebruiken te laten (lees: de adel werd er gewoon behouden). Alleen al daarom wilden we met zijn leger ten strijde trekken.
Alleen hadden we de Romeinen wat onderschat. Waarschijnlijk hadden we te weinig soldaten rond ons heen verzameld, want zoals het lot wilde, kregen we te maken met een overmacht van Romeinen die niet meer mooi te noemen was. En als ik zeg overmacht, dan was het overmacht. Tien Romeinen tegen één Griek. Nu zijn Grieken (toen toch) erg moedige soldaten, maar tegen tien Romeinen konden ze toch niet op. Ik kreeg dus slaag.
Daar kwam nog eens bij dat ik maar één schip had en plots tegenover drie Romeinen stond. Vloekend stuurde ik mijn schip recht de aanval in, ervan overtuigd dat ik de strijd hopeloos zou verliezen. Alleen had ik op mijn boot enkele enteraars zitten die samen met een grote eenheid boogschutters snel komaf maakten met het eerster vijandelijke schip. Enteren en overnemen en dan samen de twee overgebleven schepen aanvallen. Door de geïnstalleerde katapulten konden we een tweede Romein doen zinken terwijl we het derde schip enterden en eveneens innamen.
De bemanningsleden van het gezonken schip, zwommen echter aan land en dregen daare die andere snoodaards te vervoegen. Een snelle aanval op die weerloze bemanningsleden decimeerde echter al snel hun getalen terwijl de twee andere schepen de haven vrijwaarden en me zo de kans gaven nog enkele boten bij te maken.
Om een kort verhaal lang te maken (of was het nu andersom?): we zijn er uiteindelijk in geslaagd de Romeinen een gevoelige nederlaag toe te dienen en onze hoofdstad van volledige vernietiging te vrijwaren. Eens we de Romeinen teruggedrongen hadden, stuurden we onze kleine vloot de zee op terwijl we naarstig nieuwe soldaatjes ontwikkelden die we over land naar de plaats stuurden waar we de Romeinse hoofdstad vermoedde.
Het werd een waar bloedbad. Waar we ook kwamen, zowel op het land als op de zee of in de vijandelijke havens, we werden gewoon tot mootjes gehakt. Tot mijn schande moet ik zeggen dat zelfs Alexander de Grote in de Third Person Shooter het tij niet meer kon doen keren. Toegegeven, we hebben nog tientallen tegenstanders neergehaald, maar uiteindelijk zonk het laatste schip van mijn vloot en ging de laatste Griekse soldaat roemloos ten onder. Alexander heeft nog proberen te vluchten, maar enkele cohorten Romeinen hebben zich vervolgens op hem gesmeten zodat ik al snel het bijltje erbij heb moeten neerleggen…
Third Person Shooter
Het is best geinig om plots als Julius Ceasar of als Alexander de Grote of als Cleopatra de strijd van dichtbij mee te maken. Ik moet echter toegeven dat ik er zelf erg weinig gebruik van gemaakt heb, tenzij het ook effectief moest. De combinatie is geslaagd, maar ik ben een uitgesproken RTS-fanaat die eerder strategie verkiest boven bloederige gevechten waar je zelf mee in zit (hoewel, er zijn uitzonderingen op die regel, denk maar aan Star Wars Galactic Battlefront). Het is een vernieuwing van het genre, maar of anderen gaan volgen, is nog maar zeer de vraag.
Conclusie
Rise & Fall, Civilizations at War is een ronduit schitterend spel. Door de grafisch prachtige omgevingen, voel je je meteen thuis in de oudheid. De combinatie tussen RTS en Third Person Shooter werkt behoorlijk, al is het spijtig dat je niet altijd zelf kan kiezen wanneer je daarvan gebruik wil maken en wanneer niet. Zeker wanneer je opdrachten gaat uitvoeren, heb je soms geen andere keuze. Als we dan al een minpunt moeten aanwijzen, is het dat. Maar dat kleine minpuntje weegt echt niet op tegen de kracht en de schoonheid van dit spel. De grafische omgevingen waren prachtig, zeker wanneer we de zee op trokken. Ik moet eerlijk bekennen dat ik soms sprakeloos naar de natuur keek terwijl ik genadeloos door de vijand in de pan gehakt werd. Maar dat deed niets af aan de schoonheid van de wereld om me heen. Alsof ik er, net zoals in Narnia, meteen kon instappen. Het enige wat ontbrak aan mijn scherm was een deurtje om er inderdaad in te duiken…
: 
