Het lijkt niet zo lang geleden dat we Prince of Persia: Warrior Within hier bespraken, en nu is zijn opvolger er al, The two thrones. Ubisoft gooide een exemplaar bij ons af, en u kunt hier de review lezen.
In het begin van het spel zie je hoe de Prins terug thuiskomt in Babylon, nadat hij op het Eiland van de Tijd terugreisde naar het verleden, om te voorkomen dat het Zand des Tijds gemaakt werd. Nu alle ellende achter de rug is, en hij zijn fouten heeft hersteld, kan hij eindelijk rusten.
Maar helaas, de snode Vizier uit POP: Sands of Time is nog steeds belust op macht en goddelijke krachten, en hij is naar Babylon gekomen om het Zand des Tijds te bevrijden. Als de Prins na een tocht door een geteisterd, brandend Babylon bij de Vizier raakt, is hij net te laat. Hij ziet hoe de Vizier de Keizerin van de Tijd dood, en zo het Zand weer bevrijd. Het Zand beinvloedt de Vizier en zijn kompanen, en deze keer verandert de Prins ook langzaamaan in een gruwelijk zandmonster…
Verhaal
Zoals je aan de inleiding kon zien, vindt het spel kort na de vorige game (Warrior Within) plaats. Wéér staat de Prins voor een belangrijke missie, . Na het terugdraaien van de tijd in Sands of Time en het voorkomen van de creatie van het zand in Warrior Within moet hij ditmaal de Vizier voor eens en voor altijd verslaan, om zo het koninkrijk van zijn vader te redden. De Vizier is echter gigantisch sterk geworden door het zand, en ook zijn kompanen zijn sterker geworden. Tijdens zijn avontuur verandert ook de prins geregeld in zijn duistere tegenpool, de Dark Prince. , die i.t.t. de prins meer begaan is met zichzelf en overleven…
Gameplay
De succesformule van Prince of Persia is algemeen bekend; intense gevechten zijn er gekoppeld aan spring- en klauterwerk, afgewisseld met dodelijke vallen.
Wat het stuntwerk betreft, is de Prins een echte meester. De lenige Pers houdt het niet bij de standaard sprongen en koprollen, waartoe zijn minder lenige concurrenten zich beperken. Hij kan ook klauteren op balken, zwiert als een gymnast rond uitstekende palen, beklimt hoge pilaren als een volleerde aap, en springt tussen twee muren in omhoog alsof de regels van de wetten van de zwaartekracht voor hem niet gelden.
In de tussentijd heeft de Prins hard geoefend, en nog wat nieuwe stunts geleerd. Zo kan hij zijn “dagger of time” gebruiken om zich vast te slaan in een muur, en kan hij zich tussen een opening naar beneden laten glijden.
Als Dark Prince kent hij nog een nieuw kunstje: met de daggertail, een wapen dat een waanzinnige vrouw in zijn arm heeft geslagen, kan hij zich naar voor de Prins onbereikbare plaatsen slingeren, en kan hij verder langs muren lopen.
Ditmaal moet de Prins zich een weg door Babylon banen. Naast de stunts die hij kan uitvoeren, kan hij ook het Zand des Tijds gebruiken. Hij kan de tijd vertragen om dodelijke vallen te ontwijken, of om bijvoorbeeld een uitschuivende balk te grijpen. En als een gewaagde sprong mislukt, of een val je dood – daar zijn ze immers voor gemaakt – kan je een stuk teruggaan in de tijd. Het Zand kan ook gebruikt worden voor krachtige aanvallen. Je kunt Zand vinden door voorwerpen stuk te slaan, maar ook zowat alle vijanden geven Zand af als je ze dood. Let wel op voor Zandhonden, want deze gedrochten stelen zand van je!
Al het klim- en klauterwerk in het spel is niet simpel, maar als je de Dark Prince bent, wordt het nog spannender, aangezien hij constant leven verliest. Veel tijd om rond te kijken heb je dan niet. Door vijanden te doden of sommige voorwerpen stuk te slaan wordt je levensmeter wel terug aangevuld tot het maximum. Meestal is het geen probleem om met de Dark Prince nog te doen, maar in een bepaald gedeelte werd het toch wel erg krap. Maar dat mag, niet alles moet poepgemakkelijk zijn.
de prins ziet er niet echt gelukkig uit…
Al dat stuntwerk is cool, maar als je na een reeks sprongen en andere “moves” denkt veilig op de vlakke grond te staan, kan dat wel eens tegenvallen, want dan duiken de vijanden op. Het zijn lelijke, door het zand beïnvloede handlangers van de Vizier, die jou plannen willen dwarsbomen. De Prins is echter een geharde krijger, die wel een potje kan knokken. Je kunt meerdere combo’s gebruiken om je vijanden te verslaan, afhankelijk van je secundaire wapen / personage. Als de Prins twee wapens heeft, kan hij zwaar uithalen, en met één wapen moet hij zich meer op één vijand tegelijk richten, maar kan hij wel wapens stelen, de vijand wurgen of hem in een afgrond smijten. De Dark Prince speelt nog anders, want hij gebruikt steeds de “dagger of time” samen met de “daggertail”, een zeer dodelijk wapen, wat hij als een soort zweepzwaard gebruikt. De Dark Prince is sterker en sneller dan de Prince, en dus een perfecte strijder, maar naarmate het spel vordert wordt de Prins zelf ook sterker. Door een vijand te doden vult de Dark Prince meteen zijn leven aan.
De Prins hoeft nu de vijanden niet meer frontaal te confronteren. Hij is sluwer geworden, en als vijanden hem niet zien aankomen, kan hij een Quick Kill doen. Als het scherm oplicht kan je de Quick Kill activeren, waarop de ¨Prins een aanval inzet. Sla je op de juiste momenten toe, dan dood je de vijand geruisloos, en kan je proberen een Quick Kill te doen op andere vijanden. Is je timing verkeerd, dan zal je weer gewoon ouderwets moeten knokken.
Als je een Quick Kill wil doen, motet je eerst eens goed rondkijken, en vooruitdenken, want meestal bied de omgeving de mogelijkheid om een Quick Kill te doen.
Naast dit alles, en de gevechten met de eindbazen is er een nieuw element toegevoegd: de Prins moet op bepaalde momenten met paard en kar door de stad razen. Het is een leuke toevoeging, maar jammer genoeg is één foutje al fataal, en komt het slechts tweemaal voor in het spel. Sommigen zullen dat goed vinden, anderen dan weer niet.
Graphics
Ubisoft slaagt er steeds in om mooie graphics te koppelen aan een vloeiende weergave, en dat is nu ook niet anders. Het spel vereist wel een degelijke 3D-kaart, maar in ruil krijg je wel een geweldig neergezette stad, die de Oosterse, dreigende sfeer perfect uitademt. De personages waren nog nooit zo goed weergegeven. Nooit was de Prins zo stoer, en nooit eerder was Farah zo hot, en de vijanden zo een engerds. Vooral bij de in-game en andere filmpjes is het genieten geblazen. Wat ons vooral bijblijft, is hoe eng het was om te zien hoe de daggertail in de Prins zijn arm stak, en een filmpje waarbij een massa mensen de Prins uit de problemen helpt
Sound
Weinig over te zeggen. De muziek is gewoon een perfect geheel met het spel. Keiharde stukken rockmuziek, zoals in Warrior Within, hebben plaats gemaakt voor wat minder sfeervolle, maar daarom niet mindere passende muziek.
Originaliteit
ont>
Een nieuw punt waar we aandacht aan besteden is originaliteit. Als je aan een reeks spellen werkt, zal het laatste spel natuurlijk nooit superorigineel zijn, maar The Two Thrones is geen goedkope sequel. Er zitten voldoende nieuwe elementen in, zoals nieuwe moves en het spelen met de Dark Prince, om het toch “origineel” te maken.
Beleving en verslaving
Nog maar eens een nieuw criterium. The Two thrones is gewoon superverslavend. Als je het spelt, zit je minstens een uur achter je PC voordat je aan iets anders denkt. En nee, dit is niet omdat ik zo’n gamegek ben (al ben ik het natuurlijk wel). Noob van dienst K-man , die alleen maar Star Wars-zooi speelt is ook zwaar verslaafd aan deze game, zo zwaar zelfs dat hij even twee Prince of Persia – games voor de Xbox gescoord heeft, én een spel voor de Gameboy Advanced! Wie is er nu de gamegek, huh? Ok, ik nog steeds…
We zijn zo verslaafd dat we al aan het fantaseren waren over een film van de POP-spellen. Geen drie dagen nadat we die wens uitspraken, zag K-man op het internet dat in 2006 Prince Of Persia: Sands of time in de cinema wordt verwacht. U hebt nog twee wensen! Wacht eens even, dat verhaal ging over een andere kerel in het Midden-Oosten…
Game ze, Nick Toretto
Conclusie: als binnenkomer voor 2006 kan deze game serieus tellen. Het is weer een kwalitatief hoogstaand spel uit de stal van Ubisoft, dat zijn geld meer dan waard is. Als je de game koopt, krijg je eigenlijk een “collectors edition”, want je krijgt de vorige twee games gratis erbij. Je krijgt dus een enorm pak speelplezier voor je geld!
Scores: verhaal ***** gameplay ***** graphics **** sound **** origineel *** believing *****
Toretto’s top 5 2006: 1ste plaats
: 
